|
| 1 |
|
| ထိုအခါ ေတမန္အမ်ိဳးသား ဧလိဖတ္က |
|
| 2 |
|
| “သင္ႏွင့္ စကားေျပာလွ်င္ သင္စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မည္ေလာ။ သို႔ေသာ္ မည္သူသည္ စကားမေျပာဘဲေနႏိုင္မည္နည္း။ |
|
| 3 |
|
| ၾကည့္ရႈေလာ့။ သင္သည္ လူအမ်ားကို ဆုံးမေပးခဲ့ၿပီ။ အားနည္းေသာလက္တို႔ကိုလည္း ခိုင္ခံ့ေစခဲ့ၿပီ။ |
|
| 4 |
|
| သင္၏စကားမ်ားသည္ လဲက်ေနေသာသူကို ျပန္ထေစၿပီ။ ၫြတ္က်သြားေသာဒူးမ်ားကိုလည္း သန္မာေစၿပီ။ |
|
| 5 |
|
| ယခုမွာ သင္ကိုယ္တိုင္ႀကဳံေတြ႕ရၿပီျဖစ္၍ သင္ပင္ပန္းေနရၿပီ။ သင္ထိခိုက္ခံေနရၿပီျဖစ္၍ သင္ထိတ္လန႔္ေနရၿပီ။ |
|
| 6 |
|
| သင္၏ၾကည္ညိဳကိုင္းရႈိင္းျခင္းသည္ သင္၏ယုံၾကည္အားထားရာ မဟုတ္ေလာ။ တည္ၾကည္စြာ ျပဳမူက်င့္ႀကံျခင္းသည္ သင္၏ေမွ်ာ္လင့္ရာ မဟုတ္ေလာ။ |
|
| 7 |
|
| ယခု ဆင္ျခင္ၾကည့္ပါေလာ့။ မည္သူသည္ အျပစ္မရွိဘဲ ပ်က္စီးဖူးသနည္း။ ေျဖာင့္မွန္ေသာသူသည္ အဘယ္မွာ ဖ်က္ဆီးခံရဖူးသနည္း။ |
|
| 8 |
|
| ငါသတိျပဳမိသည္မွာ အျပစ္ဒုစ႐ိုက္ကိုထြန္ယက္၍ အခက္အခဲျပႆနာကိုႀကဲေသာသူသည္ ထိုအရာတို႔ကို ျပန္ရိတ္သိမ္းရတတ္၏။ |
|
| 9 |
|
| ဘုရားသခင္ထံေတာ္မွ ထြက္သက္ေလတစ္ခ်က္တည္းႏွင့္ ထိုသူတို႔ ပ်က္စီးရ၏။ အမ်က္ေတာ္အရွိန္ႏွင့္ ထိုသူတို႔ ဘဝနိဂုံးခ်ဳပ္ရ၏။ |
|
| 10 |
|
| ျခေသၤ့၏မာန္ဖီသံ၊ ျခေသၤ့ႀကီး၏ဟိန္းေဟာက္သံ ဆိတ္သုဥ္းရ၏။ ျခေသၤ့ပ်ိဳတို႔၏အစြယ္မ်ား က်ိဳးသြားရ၏။ |
|
| 11 |
|
| သားေကာင္မဲ့ေသာေၾကာင့္ ျခေသၤ့တို႔ ေသေက်ၾကရ၏။ ျခေသၤ့ေပါက္ေလးတို႔လည္း ကြဲလြင့္ကုန္ပါ၏။ |
|
| 12 |
|
| ငါ့နားထဲတြင္ တိုးညႇင္းေသာစကားသံတစ္ခုကို သဲ့သဲ့ေလးၾကားရ၏။ |
|
| 13 |
|
| လူတို႔အိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္ ညစိတ္အာ႐ုံထဲတြင္ ပူပန္စရာအေတြးမ်ား ေရာက္လာ၍ |
|
| 14 |
|
| ေၾကာက္႐ြံ႕ထိတ္လန႔္ျခင္းသည္ ငါ့ကိုဝိုင္းရံသျဖင့္ ငါ့အ႐ိုးရွိသမွ်တို႔သည္ တုန္လႈပ္ၾကပါ၏။ |
|
| 15 |
|
| ဝိညာဥ္တစ္ပါးသည္ ငါ့ေရွ႕မွေ႐ြ႕လ်ားသြားသျဖင့္ ငါ့တစ္ကိုယ္လုံး ၾကက္သီးထမိပါ၏။ |
|
| 16 |
|
| ထိုဝိညာဥ္သည္ မလႈပ္မယွက္ရပ္ေန၏။ သို႔ေသာ္ သူ႔႐ုပ္သြင္ကို ငါမေဖာ္ျပတတ္။ သူ႔သဏၭာန္ကိုသာ ငါျမင္ရ၏။ တိတ္ဆိတ္ေန၏။ ထို႔ေနာက္ အသံတစ္ခုကို ငါၾကားရ၏။ |
|
| 17 |
|
| ေသမ်ိဳးျဖစ္ေသာလူသည္ ဘုရားသခင္ေရွ႕တြင္ ေျဖာင့္မတ္ႏိုင္မည္ေလာ။ လူသည္ သူ႔ကိုဖန္ဆင္းေသာအရွင္ေရွ႕တြင္ စင္ၾကယ္ႏိုင္မည္ေလာ။ |
|
| 18 |
|
| မိမိအေစအပါးတို႔ကို အယုံအၾကည္ရွိေတာ္မမူ၊ မိမိေကာင္းကင္တမန္တို႔ကိုပင္ အျပစ္ရွိသည္ဟု စီရင္ေတာ္မူလွ်င္ |
|
| 19 |
|
| ေျမမႈန႔္တြင္အုတ္ျမစ္ခ်ထားေသာ႐ႊံ႕အိမ္၌ ေနထိုင္ၾကၿပီး ပိုးေကာင္ကဲ့သို႔ အမႈန႔္ေခ်၍ရေသာသူတို႔ကိုမူ အဘယ္ဆိုဖြယ္ရွိသနည္း။ |
|
| 20 |
|
| သူတို႔သည္ ေနထြက္ခ်ိန္ႏွင့္ ေနဝင္ခ်ိန္ၾကား၌ပင္ အမႈန႔္ျဖစ္သြားႏိုင္၏။ သတိမထားမိခ်ိန္မွာပင္ အစဥ္ပ်က္စီးသြားႏိုင္၏။ |
|
| 21 |
|
| သူတို႔တဲဆိုင္းႀကိဳးဆြဲျဖဳတ္ခံရ၏။ သူတို႔သည္ ဉာဏ္ပညာမဲ့လ်က္ ေသသြားၾကရ၏။ |
|
|
|
|