|
| 1 |
|
| Τότε πήρε το λόγο ο Ελιφάζ ο Ταιμανίτης και είπε: |
|
| 2 |
|
| Αν σου μιλήσω, μήπως σε λυπήσω; Ύστερα απ’ όσα είπες, δεν το αντέχω να σιωπώ! |
|
| 3 |
|
| Εσύ νουθέτησες πολλούς και χέρια ασθενικά δυνάμωσες. |
|
| 4 |
|
| Τα λόγια σου στήριζαν εκείνους που σκοντάφταν, και τόνωναν τα γόνατα που λύγιζαν. |
|
| 5 |
|
| Μα τώρα που ήρθε η σειρά σου, εσύ δειλιάζεις! Οι συμφορές σ’ αγγίξανε και τρόμαξες. |
|
| 6 |
|
| Η ευσέβειά σου δεν σου δίνει στήριγμα; και η άμεμπτη ζωή σου δεν σου προσθέτει ελπίδα; |
|
| 7 |
|
| Μήπως θυμάσαι κάποιον αθώο που να χάθηκε, ή κάποιους τίμιους που να εξολοθρευτήκαν; |
|
| 8 |
|
| Εγώ το ’χω παρατηρήσει: όσοι καλλιεργούν την αδικία και σπέρνουνε τη συμφορά, αυτοί αδικία και συμφορά θερίζουν. |
|
| 9 |
|
| Σαν την ανεμοθύελλα ο Θεός τους καταστρέφει, τους αφανίζει με τη φοβερή του οργή. |
|
| 10 |
|
| Είν’ η φωνή τους σαν του λιονταριού το βρυχηθμό, αλλά ο Θεός τα δόντια τους συντρίβει. |
|
| 11 |
|
| Πεθαίνουν όπως το λιοντάρι, όταν δε βρίσκει πια τροφή και τα μικρά του διασκορπίζονται. |
|
| 12 |
|
| Κάποτε έφτασε σ’ εμένα ένα μήνυμα στα κρυφά, ένα ελαφρό του ψίθυρο συγκράτησε τ’ αυτί μου, |
|
| 13 |
|
| τη νύχτα μέσα στ’ όνειρο, που οι λογισμοί μπερδεύονται κι ο λήθαργος θανατερά τυλίγει τους ανθρώπους. |
|
| 14 |
|
| Φρίκη και τρόμος με κυρίεψε κι έτρεμε όλο το κορμί μου. |
|
| 15 |
|
| Φύσημα αχνό από το πρόσωπό μου πέρασε, μ’ έκανε σύγκορμο ν’ ανατριχιάσω. |
|
| 16 |
|
| Στάθηκε μπρος μου μια μορφή, που δεν μπορούσα να την καθορίσω· κι ύστερα από μικρή σιωπή άκουσα τη φωνή της: |
|
| 17 |
|
| «Τάχα είναι δίκαιος ο θνητός μπρος στο Θεό; Είναι άμεμπτος ο άνθρωπος μπρος στο δημιουργό του; |
|
| 18 |
|
| Αφού ο Θεός δεν εμπιστεύεται ούτε και τους αγγέλους του και βρίσκει σφάλματα ακόμα και σ’ εκείνους, |
|
| 19 |
|
| πόσο μάλλον σ’ αυτά τα χωματένια πλάσματα, που προέρχονται από τη γη και που μπορούν να πατηθούν σαν τα σκουλήκια, |
|
| 20 |
|
| που μέσα σε μια μέρα μπορούν ν’ αφανιστούν, για πάντα να χαθούν, χωρίς κανείς να το προσέξει! |
|
| 21 |
|
| Ο Θεός δίνει τέλος στη ζωή τους· πεθαίνουν και δεν ξέρουνε το πως». |
|
|
|
|