|
| 1 |
|
| Όποιος νομίζει πως μπορεί να τον νικήσει τον κροκόδειλο, τον εαυτό του απατά· αρκεί μονάχα η όψη του ξερό στη γη για να σε ρίξει. |
|
| 2 |
|
| Ποιος θά ’ταν τόσο ριψοκίνδυνος για να τολμήσει να τον προκαλέσει; Και ποιος ακόμα τολμηρότερος σ’ εμένα για ν’ αντισταθεί; |
|
| 3 |
|
| Ποιος προηγήθηκε στα δώρα του ώστε να στείλω να τ’ ανταποδώσω; Δικά μου είν’ όσα υπάρχουνε κάτω απ’ τον ουρανό. |
|
| 4 |
|
| Θα πω ακόμα για τα μέλη του κροκόδειλου, το σφρίγος του και την αρμονική κατασκευή του: |
|
| 5 |
|
| Ποιος να τολμήσει από εμπρός ν’ ανοίξει το χιτώνα του και στο διπλό του θώρακα ποιος να εισχωρήσει; |
|
| 6 |
|
| Ποιος θα τολμήσει να του ανοίξει του στόματός του τη μεγάλη πύλη, που τη φρουρούν τα φοβερά τα δόντια του; |
|
| 7 |
|
| Είναι η ράχη του όλη καμωμένη από ασπίδες στερεές, σφιχτά συγκολλημένες, αδιαπέραστες. |
|
| 8 |
|
| Η καθεμιά προσαρμοσμένη με την άλλη έτσι που μήτε αέρας να μπορεί ανάμεσά τους να περάσει. |
|
| 9 |
|
| Η μια ενωμένη με την άλλη τόσο σφιχτά που τίποτα να μην μπορεί να τις χωρίσει. |
|
| 10 |
|
| Στο φτέρνισμα του κροκοδείλου λαμπυρίζουν τα νερά στο φως, σαν την αυγή διάπυρα είν’ τα μάτια του. |
|
| 11 |
|
| Φλόγινες γλώσσες ξεπηδούν από το στόμα του κι εκσφενδονίζονται δεμάτια σπίθες. |
|
| 12 |
|
| Αχνός απ’ τα ρουθούνια του σκορπιέται σαν από χύτρα που κοχλάζει ή από λέβητα. |
|
| 13 |
|
| Τόσο είν’ η ανάσα του καυτή που ανάβει κάρβουνα· από το στόμα του πηδάνε φλόγες. |
|
| 14 |
|
| Στον τράχηλό του έχει τόση δύναμη ο κροκόδειλος, ώστε καθένας που τον συναντά, τρομάζει. |
|
| 15 |
|
| Τα τμήματα της σάρκας του είναι συγκολλημένα μεταξύ τους, στερεωμένα πάνω του κι ανυποχώρητα. |
|
| 16 |
|
| Είναι σκληρή η καρδιά του σαν την πέτρα και σταθερή καθώς η κάτω ακίνητη μυλόπετρα. |
|
| 17 |
|
| Όταν ορθώνεται ο κροκόδειλος, τρέμουν ακόμα κι οι πιο δυνατοί, και πανικόβλητοι υποχωρούνε. |
|
| 18 |
|
| Ξίφος κι αν τον χτυπήσει, εκείνος δεν πληγώνεται ούτε από δόρυ, ακόντιο ή βέλος. |
|
| 19 |
|
| Το σίδερο είναι γι’ αυτόν σαν το άχυρο, κι είν’ ο χαλκός σαν ξύλο σάπιο. |
|
| 20 |
|
| Δε θα μπορέσουνε του τόξου οι ριπές σε φυγή τον κροκόδειλο να τρέψουν· οι πέτρες της σφεντόνας είναι γι’ αυτόν σαν του σταριού το άχυρο. |
|
| 21 |
|
| Κομμάτι σταχοκάλαμο είναι γι’ αυτόν το ρόπαλο· γελάει όταν τα δόρατα στ’ αυτιά του πλάι σφυρίζουν. |
|
| 22 |
|
| Έχει εξογκώματα από κάτω στην κοιλιά του σαν πέτρες κοφτερές· περνάει κι αφήνει αυλακιές στη λάσπη σαν τον βολοκόπο. |
|
| 23 |
|
| Το βυθό κάνει να κοχλάζει σαν καζάνι, ο κροκόδειλος, τη θάλασσα να μοιάζει χύτρα όπου ετοιμάζονται αλοιφές. |
|
| 24 |
|
| Πίσω του αφήνει λαμπερό ένα χνάρι κι αποκτά κόμη λευκασμένη ο απύθμενος ωκεανός. |
|
| 25 |
|
| Πάνω στη γη δε βρίσκεται τίποτα όμοιό του, πλάστηκε να ’ναι ατρόμητος. |
|
| 26 |
|
| Κοιτάει με συγκατάβαση τα ζώα τα πιο αγέρωχα· εκείνος είν’ ο βασιλιάς σ’ όλα τ’ άγρια θεριά. |
|
|
|
|