|
| 1 |
|
| Και τώρα φώναξε! Να δούμε ποιος θα σου απαντήσει; Σε ποιον απ’ τους αγγέλους θα στραφείς; |
|
| 2 |
|
| Η οργή τον καταστρέφει τον ανόητο, τον άμυαλο το πάθος τον σκοτώνει. |
|
| 3 |
|
| Βέβαια είδα ανόητους να ζουν στη σιγουριά, μα ξαφνικά το σπίτι τους γκρεμίστηκε. |
|
| 4 |
|
| Χάνουνε τα παιδιά τους κάθε στήριγμα κι εξουθενώνονται μπροστά στους δικαστές, χωρίς κανείς να τα βοηθήσει. |
|
| 5 |
|
| Όσα ο ανόητος θέρισε, τα τρώνε οι πεινασμένοι· παίρνουν ακόμα κι όσα είχανε μέσα στ’ αγκάθια κρύψει· χυμάνε στ’ αγαθά του άπληστοι. |
|
| 6 |
|
| Το κακό δεν φυτρώνει από το χώμα, ούτε βλασταίνει ο πόνος απ’ τη γη· |
|
| 7 |
|
| μα ο άνθρωπος δημιουργεί τον πόνο του, όπως δημιουργεί η φωτιά τις σπίθες, που στα ψηλά πηδάνε. |
|
| 8 |
|
| Εγώ στη θέση σου στον Κύριο θ’ απευθυνόμουν και την υπόθεσή μου στο Θεό θα την ανέθετα. |
|
| 9 |
|
| Είναι τα έργα του μεγάλα κι ανεξιχνίαστα κι είν’ αναρίθμητα τα θαύματά του. |
|
| 10 |
|
| Αυτός στέλνει βροχή στη γη και με νερό ποτίζει τα χωράφια, |
|
| 11 |
|
| τους ταπεινούς υψώνει και στους θλιμμένους δίνει τη χαρά. |
|
| 12 |
|
| Τα σχέδια των πανούργων ματαιώνει και στην αποτυχία οδηγεί τα έργα τους. |
|
| 13 |
|
| Κάνει να πιάνονται οι σοφοί μέσα στις πανουργίες τους, και ν’ ανατρέπονται όσα οι ραδιούργοι λογαριάζουν. |
|
| 14 |
|
| Μες στο καταμεσήμερο τους δίνει τέτοια τύφλωση, που ψηλαφώντας να βαδίζουν, σαν να ’ταν μαύρη νύχτα. |
|
| 15 |
|
| Γλιτώνει τον αδύνατο απ’ τις συκοφαντίες τους κι από των ισχυρών τα χέρια. |
|
| 16 |
|
| Έτσι αποκτά ο αδύνατος ελπίδα, και του άδικου το στόμα κλείνεται. |
|
| 17 |
|
| Μακάριος ο άνθρωπος που ο Κύριος τον παιδαγωγεί· να μην καταφρονείς, λοιπόν, του Παντοδύναμου τη νουθεσία. |
|
| 18 |
|
| Γιατί αυτός πληγώνει, αλλά και δένει την πληγή, χτυπάει, αλλά τα χέρια του γιατρεύουν. |
|
| 19 |
|
| Από την κάθε δυστυχία θα σε σώσει όποτε κι αν αυτή σε βρει, κι ούτε κακό κανένα θα σ’ αγγίξει. |
|
| 20 |
|
| Στην πείνα, θα σε σώσει από το θάνατο· στον πόλεμο, από το χτύπημα του ξίφους. |
|
| 21 |
|
| Θα ’σαι προφυλαγμένος απ’ της γλώσσας το μαστίγιο κι άφοβος, όταν πλησιάζει η καταστροφή. |
|
| 22 |
|
| Τον όλεθρο θα τον χλευάσεις και την πείνα, και τα θεριά της γης δε θα τα φοβηθείς. |
|
| 23 |
|
| Ως και των χωραφιών οι πέτρες θα συμμαχήσουνε μαζί σου, κι ειρήνη θα ’χεις με του κάμπου τα θηρία. |
|
| 24 |
|
| Θα νιώσεις πως με ειρήνη ζεις κάτω από τη σκηνή σου· κι όταν πηγαίνεις να κοιτάξεις τα λιβάδια σου, δε θα σου λείπει ούτ’ ένα ζωντανό. |
|
| 25 |
|
| Θα δεις ν’ αυξάνουν οι απόγονοί σου, και να πληθαίνουν τα βλαστάρια σου σαν το χορτάρι του αγρού. |
|
| 26 |
|
| Και θα μπεις μες στον τάφο σε βαθιά γεράματα, όπως οι θημωνιές που τις στοιβάζουν στον καιρό τους. |
|
| 27 |
|
| Βλέπεις, εμείς αυτά βαθιά τα μελετήσαμε κι είναι έτσι όπως σου τα λέμε. Προσεχτικά άκουσέ τα κι επωφελήσου απ’ αυτά. |
|
|
|
|