|
| 1 |
|
| Τάχα του ανθρώπου η ζωή πάνω στη γη δεν είναι μια υποχρεωτική θητεία; Οι μέρες του δεν είναι μέρες μισθωτού; |
|
| 2 |
|
| Ο δούλος λαχταρά λίγη σκιά, ο κάθε εργάτης το μισθό του περιμένει. |
|
| 3 |
|
| Έτσι κι εγώ μήνες και μήνες πέρασα δίχως νόημα, νύχτες ατέλειωτες γεμάτες πόνο. |
|
| 4 |
|
| Πλαγιάζω για να κοιμηθώ και σκέφτομαι πότε να σηκωθώ· κι η νύχτα δεν τελειώνει· ως την αυγή στριφογυρνάω άυπνος. |
|
| 5 |
|
| Σκουλήκια και κατάξερες πληγές σκεπάζουνε το σώμα μου· το δέρμα μου σκίζεται και πυορροεί. |
|
| 6 |
|
| Οι μέρες μου τρέχουν πιο γρήγορα κι απ’ τη σαΐτα του αργαλειού· φεύγουν και χάνονται χωρίς καμιά ελπίδα. |
|
| 7 |
|
| Θυμήσου, Κύριε, πως η ζωή μου είναι μονάχα μια πνοή, τα μάτια μου δεν πρόκειται να ξαναδούν την ευτυχία. |
|
| 8 |
|
| Τα μάτια που με βλέπανε δε θα με ξαναδούν. τα μάτια σου θα με ζητούν, μα εγώ δε θα υπάρχω. |
|
| 9 |
|
| Όπως το σύννεφο σκορπάει και χάνεται, έτσι κι όποιος στον άδη κατεβαίνει δεν ανεβαίνει πια· |
|
| 10 |
|
| σπίτι του δεν ξανάρχεται κι ο τόπος του δεν τον αναγνωρίζει. |
|
| 11 |
|
| Λοιπόν δε θα κρατήσω κι άλλο κλειστό το στόμα μου· μέσ’ απ’ την αγωνία της καρδιάς μου θα μιλήσω, μέσ’ απ’ την πίκρα της ψυχής μου θα παραπονεθώ. |
|
| 12 |
|
| Τι είμ’ εγώ; Θάλασσα ή κήτος θαλασσινό και μου ’βαλες φρουρά; |
|
| 13 |
|
| Εκεί που λέω πως θα μ’ ανακουφίσει το κρεβάτι μου και πως το στρώμα μου τον πόνο μου θα τον πραΰνει, |
|
| 14 |
|
| εσύ με εφιάλτες με φοβίζεις και με τρομάζεις με οράματα. |
|
| 15 |
|
| Έτσι έχω προτιμότερο τον απαγχονισμό, καλύτερο το θάνατο παρά τον πόνο. |
|
| 16 |
|
| Απαύδησα! Δεν πρόκειται να ζήσω εγώ αιώνια. Παράτησέ με! Μια πνοή είν’ η ζωή μου όλη κι όλη. |
|
| 17 |
|
| Τι είναι ο άνθρωπος που τόσο να τον λογαριάζεις και τόση να του δίνεις προσοχή; |
|
| 18 |
|
| Κάθε πρωί να σκύβεις πάνω του και να τον δοκιμάζεις κάθε στιγμή; |
|
| 19 |
|
| Πότε θα σταματήσεις να με παρακολουθείς, και θα μ’ αφήσεις να καταπιώ το σάλιο μου; |
|
| 20 |
|
| Αν έσφαλα χωρίς να το γνωρίζω, εσένα σε τι σ’ έβλαψα, το φύλακα του ανθρώπου; Γιατί μ’ έβαλες στόχο σου; Τόσο σου είμαι βάρος; |
|
| 21 |
|
| Την αμαρτία μου να συγχωρήσεις δεν μπορείς; την ανομία μου να σβήσεις; Αφού σε λίγο θα πλαγιάζω μες στο χώμα κι αν με γυρεύεις, δε θα υπάρχω πια. |
|
|
|
|