|
| 1 |
|
| “มนุษย์ไม่ต้องตรากตรำในโลกหรอกหรือ ชีวิตเขาไม่เหมือนชีวิตลูกจ้างอย่างนั้นหรือ |
|
| 2 |
|
| เหมือนทาสที่รอเวลาเย็น เหมือนลูกจ้างตั้งตารอรับค่าจ้าง |
|
| 3 |
|
| ข้าก็เช่นกัน ส่วนที่ได้รับก็คือปีเดือนอันว่างเปล่า และคืนวันอันทุกข์ลำเค็ญ |
|
| 4 |
|
| เมื่อนอนลง ข้าก็คิดว่า ‘อีกนานไหมกว่าจะถึงเวลาตื่น’ ค่ำคืนช่างยาวนาน ข้านอนพลิกไปมาจนรุ่งสาง |
|
| 5 |
|
| ร่างกายข้าคลุมด้วยหนอนและสะเก็ดแผล ผิวหนังก็ปริแตกและกลัดหนอง |
|
| 6 |
|
| ชีวิตข้าผ่านไปไวกว่ากระสวยของช่างทอ และจบลงอย่างสิ้นหวัง |
|
| 7 |
|
| ข้าแต่พระเจ้า โปรดระลึกว่าชีวิตข้าเป็นเพียงลมหายใจ ดวงตาข้าจะไม่เห็นความสุขอีก |
|
| 8 |
|
| ตาของคนที่เห็นข้าตอนนี้ ต่อไปจะไม่เห็นข้าอีกแล้ว พระองค์จะมองหาข้า แต่ข้าจะไม่อยู่เสียแล้ว |
|
| 9 |
|
| เหมือนเมฆจางและลับหายไป คนที่ลงไปสู่หลุมฝังศพ ก็ไม่หวนคืนมาอีก |
|
| 10 |
|
| เขาจะไม่มีวันได้กลับบ้านอีกเลย และบ้านของเขาก็จะไม่รู้จักเขาอีก |
|
| 11 |
|
| ฉะนั้นข้าจะไม่นิ่งเงียบ ข้าจะพูดด้วยความระทมใจ ข้าจะบ่นด้วยจิตวิญญาณที่ขมขื่น |
|
| 12 |
|
| ข้าเป็นทะเลหรือสัตว์ร้ายแห่งท้องทะเลหรือ พระองค์จึงวางยามเฝ้าข้าไว้ |
|
| 13 |
|
| เมื่อข้าคิดว่าเตียงจะช่วยให้หลับสบาย และฟูกนุ่มๆ จะทำให้ข้าคลายทุกข์ที่พร่ำบ่นอยู่ |
|
| 14 |
|
| กระนั้น พระองค์ก็ทำให้ข้ากลัวด้วยความฝัน และทำให้ข้าหวาดหวั่นด้วยนิมิต |
|
| 15 |
|
| ดังนั้นให้ข้าถูกรัดคอและตายเสีย ยังดีกว่าอยู่ในร่างกายนี้ต่อไป |
|
| 16 |
|
| ข้าเบื่อชีวิต ข้าจะไม่อยู่ค้ำฟ้า ขอทิ้งข้าไว้ลำพัง เพราะวันเวลาของข้าไม่มีความหมาย |
|
| 17 |
|
| มนุษย์นั้นสำคัญไฉน พระองค์จึงเอาใจใส่ขนาดนั้น |
|
| 18 |
|
| ที่พระองค์ตรวจตราเขาทุกเช้า และทดสอบเขาทุกขณะ |
|
| 19 |
|
| พระองค์จะไม่หันไปทางอื่น หรือให้ข้าอยู่ตามลำพังแม้สักครู่เดียวหรือ |
|
| 20 |
|
| พระองค์ผู้เห็นทุกสิ่งที่เราทำ ถ้าข้าทำบาป ข้าทำอะไรให้พระองค์เล่า ทำไมจึงทำให้ข้าเป็นเป้าหมายของพระองค์ ข้ากลายเป็นภาระของพระองค์หรือ |
|
| 21 |
|
| ทำไมหนอพระองค์ไม่อภัยให้ความผิดพลั้ง และยกโทษบาปของข้า เพราะอีกไม่นาน ข้าก็จะนอนลงในดิน พระองค์จะเสาะหาข้า แต่ข้าจะไม่อยู่เสียแล้ว” |
|
|
|
|