|
| 1 |
|
| Τότε είπε ο Βιλδάδ ο Σουχίτης: |
|
| 2 |
|
| Ως πότε έτσι θα μιλάς και θα ’ναι τα λεγόμενά σου δίχως νόημα; |
|
| 3 |
|
| Μήπως το δίκιο το αντιστρέφει ο Θεός; Μήπως στρεβλώνει ο Παντοδύναμος τη δικαιοσύνη; |
|
| 4 |
|
| Αν τα παιδιά σου αμάρτησαν ενώπιόν του, τους έκανε να υποστούνε τις συνέπειες. |
|
| 5 |
|
| Αλλά αν εσύ προσφύγεις στο Θεό και δεηθείς στον Παντοδύναμο, |
|
| 6 |
|
| αν είσαι καθαρός και τίμιος, σίγουρα τότε θα νοιαστεί για σένα και θ’ αποκαταστήσει αντάξια το σπίτι σου. |
|
| 7 |
|
| Η αρχική σου ευημερία θα σου φανεί πολύ μικρή μπρος στην πολύ μεγάλη που σου μέλλεται. |
|
| 8 |
|
| Ρώτησε τις προηγούμενες γενιές και πρόσεξε την πείρα των προγόνων τους. |
|
| 9 |
|
| Εμείς είμαστε χτεσινοί και τίποτα δεν ξέρουμε· πάνω στη γη σαν τη σκιά περνά η ζωή μας. |
|
| 10 |
|
| Αυτοί όμως θα σε διδάξουν και θα σου μιλήσουν· από την πείρα τους θ’ αντλήσουνε τα λόγια τους. |
|
| 11 |
|
| Μπορεί έξω απ’ τους βάλτους να βλαστήσει ο πάπυρος; Μπορεί χωρίς νερό να μεγαλώσει το καλάμι; |
|
| 12 |
|
| Ενώ είν’ ακόμα πάνω στον ανθό του και πριν να ’ρθεί ο καιρός του να το κόψουνε, χωρίς νερό ξεραίνεται πριν από κάθε άλλο χορτάρι. |
|
| 13 |
|
| Έτσι συμβαίνει και σ’ εκείνους όλους που το Θεό ξεχνούν· και χάνεται του ασεβή η ελπίδα. |
|
| 14 |
|
| Η σιγουριά του είναι μια λεπτή κλωστή, είν’ η ελπίδα του ιστός αράχνης. |
|
| 15 |
|
| Αν στηριχτεί ο ασεβής στο νήμα της αράχνης να τον κρατήσει δεν μπορεί· κι αν γαντζωθεί απάνω του εκείνο δεν θ’ αντέξει. |
|
| 16 |
|
| Να τον, ο ασεβής, στον ήλιο αντίκρυ, όλο χυμούς, μέσα στον κήπο απλώνει τα κλαδιά του. |
|
| 17 |
|
| Τυλίγονται στις πέτρες πάνω οι ρίζες του και βρίσκει στήριγμα ανάμεσα στους βράχους. |
|
| 18 |
|
| Μ’ αν τον απομακρύνουν απ’ τον τόπο του, κανείς δε θα μπορεί να πει πού ήταν φυτεμένος. |
|
| 19 |
|
| Τέτοια είν’ η μοίρα καθώς βλέπεις, του ασεβή· κι εκεί στη θέση του άλλοι θα βλαστήσουν. |
|
| 20 |
|
| Μα δε θ’ αφήσει ο Θεός ποτέ τον ευσεβή, ενώ βοήθεια στους κακούς δεν πρόκειται να δώσει. |
|
| 21 |
|
| Θα φέρει ο Θεός ξανά το γέλιο, Ιώβ, στα χείλη σου! Το στόμα σου θα το γεμίσει κραυγές χαράς. |
|
| 22 |
|
| Αυτοί όμως που σε μισούν θα καταντροπιαστούνε· κι η κατοικία των ασεβών αύριο θα χαθεί. |
|
|
|
|