|
| 1 |
|
| Και απεκριθη ο Ιωβ και ειπεν· |
|
| 2 |
|
| Αληθως εξευρω οτι ουτως εχει· αλλα πως ο ανθρωπος θελει δικαιωθη ενωπιον του Θεου; |
|
| 3 |
|
| Εαν θεληση να διαδικασθη μετ' αυτου δεν δυναται να αποκριθη προς αυτον εν εκ χιλιων. |
|
| 4 |
|
| Ειναι σοφος την καρδιαν και κραταιος την δυναμιν· τις εσκληρυνθη εναντιον αυτου και ευτυχησεν; |
|
| 5 |
|
| Αυτος μετακινει τα ορη, και δεν γνωριζουσι τις εστρεψεν αυτα εν τη οργη αυτου. |
|
| 6 |
|
| Αυτος σειει την γην απο του τοπου αυτης, και οι στυλοι αυτης σαλευονται. |
|
| 7 |
|
| Αυτος προσταζει τον ηλιον, και δεν ανατελλει· και κρυπτει υπο σφραγιδα τα αστρα. |
|
| 8 |
|
| Αυτος μονος εκτεινει τους ουρανους και πατει επι τα υψη της θαλασσης. |
|
| 9 |
|
| Αυτος καμνει τον Αρκτουρον, τον Ωριωνα και την Πλειαδα και τα ταμεια του νοτου. |
|
| 10 |
|
| Αυτος καμνει μεγαλεια ανεξιχνιαστα και θαυμασια αναριθμητα. |
|
| 11 |
|
| Ιδου, διαβαινει πλησιον μου, και δεν βλεπω αυτον· διερχεται, και δεν εννοω αυτον. |
|
| 12 |
|
| Ιδου, αφαιρει· τις θελει εμποδισει αυτον; τις θελει ειπει προς αυτον, Τι καμνεις; |
|
| 13 |
|
| Εαν ο Θεος δεν συρη την οργην αυτου, οι επηρμενοι βοηθοι καταβαλλονται υποκατω αυτου. |
|
| 14 |
|
| Ποσον ολιγωτερον εγω ηθελον αποκριθη προς αυτον, εκλεγων τους προς αυτον λογους μου; |
|
| 15 |
|
| προς τον οποιον, και αν ημην δικαιος, δεν ηθελον αποκριθη, αλλ' ηθελον ζητησει ελεος παρα του Κριτου μου. |
|
| 16 |
|
| Εαν κραξω, και μοι αποκριθη, δεν ηθελον πιστευσει οτι εισηκουσε της φωνης μου. |
|
| 17 |
|
| Διοτι με κατασυντριβει με ανεμοστροβιλον και πληθυνει τας πληγας μου αναιτιως. |
|
| 18 |
|
| Δεν με αφινει να αναπνευσω, αλλα με χορταζει απο πικριας. |
|
| 19 |
|
| Εαν προκηται περι δυναμεως, ιδου, ειναι δυνατος· και εαν περι κρισεως, τις θελει μαρτυρησει υπερ εμου; |
|
| 20 |
|
| Εαν ηθελον να δικαιωσω εμαυτον, το στομα μου ηθελε με καταδικασει· εαν ηθελον ειπει, ειμαι αμεμπτος, ηθελε με αποδειξει διεφθαρμενον. |
|
| 21 |
|
| Και αν ημην αμεμπτος, δεν ηθελον φροντισει περι εμαυτου· ηθελον καταφρονησει την ζωην μου. |
|
| 22 |
|
| Εν τουτο ειναι, δια τουτο ειπα, αυτος αφανιζει τον αμεμπτον και τον ασεβη. |
|
| 23 |
|
| Και αν η μαστιξ αυτου θανατονη ευθυς, γελα ομως εις την δοκιμασιαν των αθωων. |
|
| 24 |
|
| Η γη παρεδοθη εις τας χειρας του ασεβους· αυτος σκεπαζει τα προσωπα των κριτων αυτης· αν ουχι αυτος, που και τις ειναι; |
|
| 25 |
|
| Αι δε ημεραι μου ειναι ταχυδρομου ταχυτεραι· φευγουσι και δεν βλεπουσι καλον. |
|
| 26 |
|
| Παρηλθον ως πλοια σπευδοντα· ως αετος πετωμενος επι το θηραμα. |
|
| 27 |
|
| Εαν ειπω, Θελω λησμονησει το παραπονον μου, θελω παραιτησει το πενθος μου και παρηγορηθη· |
|
| 28 |
|
| τρομαζω δια πασας τας θλιψεις μου, γνωριζων οτι δεν θελεις με αθωωσει. |
|
| 29 |
|
| Ειμαι ασεβης· δια τι λοιπον να κοπιαζω εις ματην; |
|
| 30 |
|
| Εαν λουσθω εν υδατι χιονος και επιμελως αποκαθαρισω τας χειρας μου· |
|
| 31 |
|
| συ ομως θελεις με βυθισει εις τον βορβορον, ωστε και αυτα μου τα ιματια θελουσι με βδελυττεσθαι. |
|
| 32 |
|
| Διοτι δεν ειναι ανθρωπος ως εγω, δια να αποκριθω προς αυτον, και να ελθωμεν εις κρισιν ομου. |
|
| 33 |
|
| Δεν υπαρχει μεσιτης μεταξυ ημων, δια να βαλη την χειρα αυτου επ' αμφοτερους ημας. |
|
| 34 |
|
| Ας απομακρυνη απ' εμου την ραβδον αυτου, και ο φοβος αυτου ας μη με εκπληττη· |
|
| 35 |
|
| τοτε θελω λαλησει και δεν θελω φοβηθη αυτον· διοτι ουτω δεν ειμαι εν εμαυτω. |
|
|
|
|