×

مقدس ڪلام توريت، زبور

زبور ١٣٧

1
اسان بابل جي ندين جي ڪناري ويٺي ڏاڍو رنو. هائو، اسان اتي صيئون کي ياد ڪري رنو پئي.
2
اتي جيڪي لئي جا وڻ بيٺا هئا، تن تي اسان پنهنجيون سارنگيون لٽڪائي ڇڏيون هيون.
3
اتي اسان کي قيد ڪندڙن اسان کي ڳائڻ لاءِ چيو، هائو، اسان کي ستائيندڙن پنهنجي وندر لاءِ چيو تہ ”اسان کي صيئون جو ڪو راڳ ڳائي ٻڌايو.“
4
ڀلا ڌارين جي انهيءَ ديس ۾ اسين خداوند جو راڳ ڪيئن ٿي ڳائي سگھياسين؟
5
اي يروشلم! جيڪڏهن آءٌ تو کي وساري ويهان، تہ شال منهنجو ساڄو هٿ سارنگي وڄائڻ وڃائي ويهي!
6
جيڪڏهن آءٌ تو کي ياد نہ ڪريان، ۽ تو کي پنهنجي خوشيءَ کان وڌيڪ نہ سمجھان، تہ پوءِ منهنجي هيءَ زبان ڀلي منهنجي تارونءَ کي چنبڙي پوي.
7
اي خداوند! بني ادوم خلاف يروشلم جي تباهيءَ واري ڏينهن کي ياد ڪر، جڏهن هنن بابلي لشڪر کي چيو ٿي تہ ”انهيءَ کي ڊاهيو، بلڪ ان جون پاڙون ئي پٽي ڪڍو.“
8
ٻڌو، اي بابل وارؤ! اوهين جيڪي برباد ٿيڻ تي آهيو. اهي ماڻهو سڀاڳا هوندا، جيڪي توهان سان اهڙي ئي هلت ڪندا، جهڙي توهان اسان سان ڪئي هئي.
9
بيشڪ اهي سڀاڳا هوندا، جيڪي توهان جي ٻارن کي کڻي زور سان ٽڪر تي هڻندا.
Sindhi Muslim Bible 2022
Muslim Sindhi Bible The Pakistan Bible Society, 2022 --- Scripture taken from the Holy Bible in Muslim Sindhi, 2022 The Pakistan Bible Society.
:
نوٽس محفوظ ڪريو