|
| 1 |
|
| Voor muziekbegeleiding; wijze: De hinde van de dageraad. Een psalm van David. |
|
| 2 |
|
| Mijn God, mijn God, zie op mij neer; Waarom hebt Gij mij verlaten? Waarom houdt Gij U ver van mijn hulp, Ver van mijn jammerklachten, mijn God? |
|
| 3 |
|
| Ik roep overdag, Gij antwoordt niet; Des nachts, maar ik vind geen rust. |
|
| 4 |
|
| Toch troont Gij in het heiligdom, Gij, Israëls hoop! |
|
| 5 |
|
| Op U hebben onze vaderen vertrouwd, Op U zich verlaten, Gij hebt ze verlost; |
|
| 6 |
|
| Tot U geroepen, ze werden gered, Op U gerekend, ze zijn niet beschaamd. |
|
| 7 |
|
| Doch ik ben maar een worm en geen mens, Door de wereld bespot, veracht door het volk; |
|
| 8 |
|
| Al die mij zien, lachen mij uit, Grijnzen, en schudden meewarig het hoofd: |
|
| 9 |
|
| "Hij heeft op Jahweh vertrouwd. Laat Die hem nu helpen, En hem verlossen, wanneer Hij hem liefheeft!" |
|
| 10 |
|
| Ja, Gij zijt het, die mij uit de schoot hebt genomen, Die mij veilig deedt rusten aan de borst mijner moeder; |
|
| 11 |
|
| Bij mijn geboorte werd ik op uw knieën gelegd, Gij zijt mijn God van de moederschoot af. |
|
| 12 |
|
| Blijf dus niet verre van mij, Want de nood is nabij, en er is niemand die helpt! |
|
| 13 |
|
| Bonkige stieren staan om mij heen, Buffels van Basjan omsingelen mij; |
|
| 14 |
|
| Ze sperren hun muil naar mij open Als verscheurende, brullende leeuwen. |
|
| 15 |
|
| Als water ben ik uitgegoten, Al mijn beenderen zijn ontwricht; Mijn hart is als was, Smelt weg in mijn borst. |
|
| 16 |
|
| Mijn keel is droog als een scherf, Mijn tong kleeft aan mijn gehemelte vast; En in het stof van de dood Strekt Gij mij neer. |
|
| 17 |
|
| Dan komen honden om mij heen, Een bende boosdoeners houdt mij omlegerd; Ze doorboren mijn handen en voeten, |
|
| 18 |
|
| Al mijn beenderen kan ik tellen. Ze werpen begerige blikken, En gluren mij aan; |
|
| 19 |
|
| Verdelen mijn kleren onder elkander, En loten om mijn gewaad. |
|
| 20 |
|
| O Jahweh, blijf toch niet in de verte; Mijn Sterkte, snel mij te hulp! |
|
| 21 |
|
| Bescherm mijn leven tegen het zwaard, Het enige, dat mij nog rest, tegen de honden; |
|
| 22 |
|
| Red mij uit de muil van den leeuw, Mij arme, van de hoornen der buffels. |
|
| 23 |
|
| Dan zal ik uw Naam aan mijn broeders verkonden, In de kring der gemeente U prijzen: |
|
| 24 |
|
| "Looft Jahweh, gij die Hem vreest, Heel Jakobs geslacht; Brengt Hem ere en siddert voor Hem, Alle kinderen van Israël!" |
|
| 25 |
|
| "Want nimmer heeft Hij versmaad of veracht De ellende van den verdrukte; Zijn aanschijn voor hem niet verborgen, Maar hem verhoord, als hij Hem riep!" |
|
| 26 |
|
| Dit zal mijn danklied voor U zijn In de grote gemeente! Dan zal ik ook mijn belofte vervullen Aan hen, die Hem vrezen: |
|
| 27 |
|
| De armen zullen eten, En worden verzadigd; Die Jahweh zoeken, zullen Hem loven. En hun hart zal eeuwig worden verkwikt. |
|
| 28 |
|
| Alle grenzen der aarde zullen het gedenken, En zich tot Jahweh bekeren, Alle stammen der heidenen Hem aanbidden! |
|
| 29 |
|
| Want Jahweh komt het koningschap toe, Hij is de Heerser der volken; |
|
| 30 |
|
| Hem alleen moeten huldigen alle machten der aarde! Dan buigen zich ook voor Hem neer, die in het stof zijn gezonken, En geen leven meer hebben. |
|
| 31 |
|
| Dan zal ook mijn zaad Hem dienen, En van den Heer gaan vertellen aan het volgend geslacht, |
|
| 32 |
|
| Zijn goedheid verhalen aan het volk, dat nog geboren moet worden: Dat het Jahweh was, die het volbracht! |
|
|
|
|