Gintudluan niya ako sang bag-o nga kanta, kanta nga pagdayaw sa iya nga aton Dios. Madamo nga tawo ang makakita sini, kag magatahod sila kag magasalig sa Ginoo.
Ginoo nga akon Dios, wala sing may makapareho sa imo. Madamo nga makatilingala nga mga butang ang ginhimo mo, kag madamo ang imo mga plano sa amon. Indi ko ini masugid tanan kay puwerte kadamo.
Wala mo nagustuhan ang nagkalain-lain nga klase sang mga halad. Wala ka nagpangayo sang mga halad nga ginasunog kag mga halad sa pagpakatinlo. Sa baylo, ginhimo mo ako nga matinumanon sa imo.
Wala ko ginatago sa akon kaugalingon ang imo nga pagluwas sa akon. Ginasugid ko nga matutom ka kag nagapangluwas. Wala ko ginahipsan ang imo gugma kag kamatuoran kon magtilipon kami sang imo katawhan
Kay ginalibutan ako sang madamo nga kalisod nga indi maisip. Daw sa natabunan na ako sang akon mga sala, kag indi ako makakita. Mas madamo pa ang akon mga sala sang sa akon buhok, kag tungod sini nadulaan ako sang kaisog.
Kabay pa nga ang tanan nga nagatinguha sa pagpatay sa akon mahuy-an kag magasalasala. Kabay pa nga ang tanan nga nagahandom sang akon kalaglagan magapalalagyo sa kahuya.
Pero kabay pa nga ang tanan nga nagadangop sa imo magkalipay gid tungod sa imo. Kabay pa nga ang mga naluyag sa kaluwasan nga halin sa imo magsiling permi, “Dalayawon ang Ginoo.”