|
| 1 |
|
| اي سموريون قومون! اوهين منهنجي ڳالهہ ٻڌو. اي دنيا جا سڀيئي رهاڪؤ! اوهين مون ڏانهن ڪن ڏيو. |
|
| 2 |
|
| اوهين جيڪي اعليٰ توڙي ادنيٰ آهيو، اوهين جيڪي امير توڙي غريب آهيو، سڀيئي گڏجي منهنجي ڳالهہ ٻڌو. |
|
| 3 |
|
| منهنجي زبان مان جيڪا ڳالهہ نڪرندي، سا دانائيءَ واري هوندي. منهنجي دل جو جيڪو خيال نڪرندو سو سمجھہ ڀريو هوندو. |
|
| 4 |
|
| هاڻ آءٌ هڪڙي ڏاهپ واري چوڻيءَ تي غور ڪندس، ۽ سُرندو وڄائيندي آءٌ انهيءَ جي حڪمت جو بيان ڪندس. |
|
| 5 |
|
| جڏهن دشمنن جي بڇڙائي منهنجو گھيرو ڪري وڃي، تڏهن آءٌ پنهنجي انهيءَ مصيبت جي ڏينهن ۾ ڇو ڊڄان؟ |
|
| 6 |
|
| جيڪي پنهنجيءَ دولت تي ڀروسو رکن ٿا، ۽ جيڪي پنهنجي جھجھي مال ملڪيت تي ڪُڏن ٿا، |
|
| 7 |
|
| تن مان ڪنهن کي بہ طاقت ناهي جو پنهنجو پاڻ کي ڇڏائي سگھي، ۽ نہ وري کيس اها طاقت آهي جو خدا کي پنهنجو عيوضو ڏيئي سگھي. |
|
| 8 |
|
| جيئن تہ هن جي جان جو عيوضو ڏاڍو مهانگو آهي، سو هو ايترو ڏيئي ڪين سگھندو جو |
|
| 9 |
|
| سدائين جيئرو رهي ۽ ڪڏهن بہ قبر جو منهن نہ ڏسي. |
|
| 10 |
|
| جڏهن تہ هو ڏسي ٿو تہ نہ رڳو جاهل ۽ بيوقوف ئي فنا ٿيو ٿا وڃن، بلڪ جيڪي داناءَ آهن سي بہ مريو ٿا وڃن، ۽ هر ڪو پنهنجي دولت ٻين جي لاءِ ڇڏيو ٿو وڃي. |
|
| 11 |
|
| دنيا جهان جي آخر تائين قبرون ئي انهن جا گھر هوندا، بلڪ اهي پيڙهي بہ پيڙهي انهن منجھہ رهندا، جيتوڻيڪ ڪنهن وقت هو زمينن جا مالڪ هئا. |
|
| 12 |
|
| بيشڪ انسان کي سندس دولت موت کان بچائي نہ ٿي سگھي. هو حيوان جيان آهي جيڪو فنا ٿيو وڃي. |
|
| 13 |
|
| جن ماڻهن جو پنهنجو پاڻ تي ئي ڀروسو آهي، هائو، جيڪي پنهنجي خوشحاليءَ تي خوش ٿا ٿين، تن جو انجام موت ئي موت آهي. |
|
| 14 |
|
| جيئن رڍون ڪسڻ لاءِ مقرر ٿيل آهن، تيئن اهي قبر ۾ وڃي پوندا. هائو، موت اچي تن جو ڌنار ٿيندو ۽ سچار مٿن اچي غالب ٿيندا. انهن جو جسم هڪدم زائل ٿي ويندو ۽ پاتال سندن ٺڪاڻو ٿيندو. |
|
| 15 |
|
| مگر خداوند مون کي پاڻ وٽ قبول ڪندو، ۽ قبر جي پڪڙ کان ڇڏائيندو. |
|
| 16 |
|
| توڙي جو ڪي ماڻهو دولتمند ٿي وڃن، يا سندن گھر جو شان وڌي وڃي، تڏهن بہ اوهين ساڻن ريس نہ ڪجو، |
|
| 17 |
|
| ڇاڪاڻ تہ جڏهن اهي مرندا، تڏهن پاڻ سان ڪجھہ بہ کڻي نہ ويندا. انهن جو شان ۽ شوڪت بہ ساڻن گڏ ڪين ويندو. |
|
| 18 |
|
| ڀلي تہ اهي پنهنجي جيئري پاڻ کي سڀاڳا چوندا رهيا هجن، ۽ ماڻهو بہ سندن ساراهہ ڪندي چوندا هجن تہ ”واہ! اوهان وڏي ڪاميابي ماڻي آهي.“ |
|
| 19 |
|
| تڏهن بہ اهي پنهنجن ابن ڏاڏن جي ٽولي سان وڃي گڏبا، ۽ وري ڪڏهن بہ حياتيءَ جو سوجھرو نہ ڏسندا. |
|
| 20 |
|
| بيشڪ انسان کي سندس دولت موت کان بچائي نہ ٿي سگھي. هو حيوان جيان آهي جيڪو فنا ٿيو وڃي. |
|
|
|
|