Piştî Mûsa û Harûn çûn ba Firewn, wan jê re got: “Xwedayê Îbraniyan Xudan wiha dibêje: ‘Heta kengê tê xwe li ber min nizim nekî? Gelê min berde ku xulamiya min bike.
Wê kulî li mala te, mala hemû karmendên te û malên hemû Misriyan tije bibin. Ne bavên te û ne jî bavkalên te, wê heta îro tiştekî wiha li ser rûyê erdê nedîtibin.’” Piştre Mûsa zivirî û ji ba Firewn derket.
Karmendên Firewn jê re got: “Ma wê heta kengê ev zilamê hanê ji bo me bibe dafik? Wan berde! Bila herin û xulamiya Xwedayê xwe Xudan bikin. Misir helak bû, ma tu hê fêm nakî?”
Xudan ji Mûsa re got: “Tu destê xwe bi ser welatê Misrê ve dirêj bike ku kulî li welatê Misrê bibarin, hemû giyayê welat û ya ku ji ber zîpikê maye bixwin.”
Mûsa gopalê xwe bi ser welatê Misrê ve dirêj kir. Tevahiya wê rojê û wê şevê Xudan li welêt bayê rojhilat rakir. Gava bû sibe, bayê rojhilat kulî anîn.
Wan tevahiya welêt nixamt ku welat reş û tarî bû. Wan giyayê seranserê welêt û fêkiyê hemû darên ku ji ber zîpikê mabûn xwarin. Li seranserê welatê Misrê, ne dar, ne giyayên çolê, tu şînahî nema.
Ev jî nabe! Divê keriyên me bi me re bin û simekî jî li vir nemîne. Ji bo em xulamiya Xwedayê xwe Xudan bikin, divê em ji nav wan hinekan hilbijêrin û heta em negihîjin wir, emê nizanibin kîjanî pêşkêşî Xwedê bikin.”