Mûsa ji gel re got: “Vê roja hûn ji Misrê, ji warê koletiyê hatin deranîn, bi bîr bînin. Çimkî Xudan bi destê xwe yê hêzdar hûn ji wê derê deranîn, di vê rojê de wê nanê bihevîrtirş neyê xwarin.
Gava Xudan hûn birin welatê Kenanî, Hîtîtî, Amorî, Hîwî û Yevûsiyan, welatê ku Xudan ji bav û kalên we re sond xwaribû bide we û şîr û hingiv jê diherike, divê hûn di vê mehê de vê cejnê pîroz bikin.
Ev, wê li ser destê we wekî nîşanekê, li ser eniya we wekî nîşaneke bîranînê bimîne ku Şerîeta Xudan li ser zimanê we be. Çimkî Xudan bi destê xwe yê hêzdar hûn ji Misrê deranîn.
Divê hûn berdêla her dehşikê pêşî, bi pezekî bidin. Heke hûn berdêla wê nedin, divê hûn stûyê wî bişikênin. Divê hûn berdêla her kurê xwe yê pêşî bidin.
Çaxê Firewn serhişkî kir û em bernedan, Xudan li welatê Misrê ji pêşiyê mirov bigire heta pêşiyê heywanan, hemû yên pêşî çêbûne kuştin. Ji ber vê yekê em pêşiyê nêr ê heywanan dikin qurban û ji bo kurê xwe yê pêşî jî heywanekî berdêl didin.’
Ev kar wê wekî nîşanekê li ser destê we û wekî berenîkeke bîranînê li ser eniya we bimîne. Ev wê bi bîra we bîne ku destê Xudan ê hêzdar em ji Misrê deranîn.”
Gava Firewn gel berda, tevî ku riya welatê Filîstiyan a herî nêzîk bû jî, Xwedê ew di wê riyê re nebirin. Çimkî fikirî û got: “Heke gel rastî şer bê, ew dikarin fikra xwe biguherin û vegerin Misrê.”
Mûsa hestiyên Ûsiv bi xwe re anîbûn. Çimkî wî sond bi gelê Îsraêl dabû xwarin û gotibû: “Bêguman Xwedê wê were alîkariya we û divê hûn hestiyên min ji vir bi xwe re bibin.”
Ji bo ku ew bikaribin bi şev û bi roj bimeşin, Xudan bi roj di nav stûneke ewran de li pêşiya wan diçû û bi şev jî di nav stûneke agirîn de li wan dikir ronahî.