Tevahiya civaka Îsraêl ji Elîmê koç kir. Piştî ku ji welatê Misrê derketibûn, di roja panzdehê meha diduyan de, gihîştin Beriya Sînê ya ku di navbera Elîm û Sînayê de ye.
Ji wan re got: “Xwezî Xudan hê gava em li welatê Misrê bûn, em bikuştana! Qet nebe em li ber sîtilên goşt rûdiniştin û me têra xwe dixwar. Lê belê, we em anîn beriyê ku tevahiya civakê ji birçiya bikujin!”
Xudan ji Mûsa re got: “Va ye ezê ji ezmanan nan ji bo we bibarînim. Wê gel her roj derkeve û nanê xwe yê rojekê bide hev. Bi vî awayî ezê wan biceribînim, ka li gorî şerîeta min rê ve diçin an na.
Piştre Mûsa got: “Gava Xudan êvarê ji bo xwarinê goşt û serê sibê jî heta ku hûn têr bibin nan bide we, wî çaxî hûnê bizanibin. Çimkî ya ku hûn li dijî wî dibêjin Xudan dibihîze. Ma em kî ne? Gazina we ne ji me, ji Xudan e.”
“Min gazinên gelê Îsraêl bihîstin. Ji wan re bêje: ‘Hûnê ber êvarê goşt bixwin û serê sibê bi nên têr bixwin. Wê gavê hûnê bizanibin ku ez Xwedayê we Xudan im.’”
Lê wan guhê xwe neda Mûsa û hinekan heta serê sibê ji wê xwarinê bi xwe re hişt. Wî çaxî kurm li xwarina kesên bi xwe re hiştine xist û bêhn ketê û genî bû. Li ser vê yekê Mûsa li wan hêrs bû.
Mûsa ji wan re got: “Ya ku Xudan emir dike ev e: ‘Sibê roja bêhnvedanê ye. Roja Septê ji bo Xudan pîroz e. Ya ku hûnê bipêjin, bipêjin, ya ku hûnê bikelînin, bikelînin. Ya mayî deynin aliyekî, bila bimîne sibê.’”
Binêrin, Xudan Roja Septê da we, loma di roja şeşan de ji bo du rojan nanê we dide we. Bila herkes li cihê xwe bimîne û di roja heftan de kes ji cihê xwe dernekeve.”
Mûsa got: “Ya ku Xudan emir kiriye ev e: ‘Jê omerekî veşêrin. Divê hemû nifşên we wî nanî bibînin ku min li beriyê, gava min hûn ji welatê Misrê derxistin, bi we da xwarin.’”