Tevahiya civaka Îsraêl, li ser fermana devê Xudan ji Beriya Sînê koç kirin. Ji hêlekê derbasî hêleke din bûn û li Refîdîmê kon vedan. Lê li vir ji bo civakê av tunebû.
Ezê li wir, li Çiyayê Horêvê, li ser zinêr li ber te bisekinim. Tê li zinêr bixî û ji bo ku gel jê vexwe, wê av jê biherike.” Mûsa li pêş rîspiyên Îsraêliyan, ya ku jê re hat gotin kir.
Wî navê vê derê Massa û Merîva danî. Çimkî gelê Îsraêl li vir bi Mûsa re devjenî kir: “Gelo Xudan bi me re ye yan na?” Bi vî awayî wan Xudan ceribandin.
Herdu destên Mûsa jî westiyan. Wan kevirek anîn û danîn bin wî û ew li ser kevir rûnişt. Ji aliyekî ve Harûn, ji aliyê din ve jî Hûr destên Mûsa li jor girtin. Heta ku roj çû ava destên Mûsa li jor man.
Xudan ji Mûsa re got: “Tu vê wekî bîranînekê di nivîseke de binivîse û di guhê Yêşû de jî bibêje ku ezê navê Emalêqiyan bi tevahî ji ser rûyê erdê rakim.”