|
| 1 |
|
| Maigi ang isang tuyong subo at may katahimikan, kay sa bahay na may laging pistahan na may kaalitan. |
|
| 2 |
|
| Ang lingkod na gumagawang may kapantasan ay nagpupuno sa anak na nakahihiya, at siyay makakabahagi sa mana ng magkakapatid. |
|
| 3 |
|
| Ang dalisayan ay sa pilak, at ang hurno ay sa ginto: ngunit sinusubok ng Panginoon ang mga puso. |
|
| 4 |
|
| Ang manggagawa ng kasamaan ay nakikinig sa masasamang labi; at ang sinungaling ay nakikinig sa masamang dila. |
|
| 5 |
|
| Sinomang tumutuya sa dukha ay dumudusta sa Maylalang sa kaniya: at ang natutuwa sa kasakunaan ay walang pagsalang parurusahan. |
|
| 6 |
|
| Ang mga anak ng mga anak ay putong ng mga matatandang tao; at ang kaluwalhatian ng mga anak ay ang kanilang mga magulang. |
|
| 7 |
|
| Ang marilag na pananalita ay hindi nagiging mabuti sa mangmang: lalo na ang magdarayang mga labi, sa isang pangulo. |
|
| 8 |
|
| Ang suhol ay parang mahalagang bato sa mga mata ng nagtatamo: saan man pumihit ay gumiginhawa. |
|
| 9 |
|
| Ang nagtatakip ng pagsalangsang ay humahanap ng pagibig: ngunit ang nagdadadaldal tungkol sa anoman ay naghihiwalay ng magkakaibigang matalik. |
|
| 10 |
|
| Ang saway ay nanasok na taimtim sa isang naguunawa, kay sa isang daang hampas sa mangmang. |
|
| 11 |
|
| Ang hinahanap lamang ng masamang tao ay panghihimagsik; kayat isang mabagsik na sugo ay susuguin laban sa kaniya. |
|
| 12 |
|
| Masalubong ang tao ng oso na nanakawan ng kaniyang mga anak, maigi kay sa mangmang sa kaniyang kamangmangan. |
|
| 13 |
|
| Sinomang gumaganti ng kasamaan sa mabuti, kasamaan ay hindi hihiwalay sa kaniyang bahay. |
|
| 14 |
|
| Ang pasimula ng pagkakaalit ay gaya ng pagbuga ng tubig: kayat iwan ninyo ang pagtatalo, bago maginit sa pagkakaalit. |
|
| 15 |
|
| Siya na umaaring ganap sa masama, at siya na nagpaparusa sa matuwid, kapuwa sila kasuklamsuklam sa Panginoon. |
|
| 16 |
|
| Bakit may halaga sa kamay ng mangmang upang ibili ng karunungan, gayong wala siyang pagkaunawa? |
|
| 17 |
|
| Ang kaibigan ay umiibig sa lahat ng panahon, at ang kapatid ay ipinanganak na ukol sa kasakunaan. |
|
| 18 |
|
| Ang taong walang unawa ay nakikikamay, at nagiging mananagot sa harapan ng kaniyang kapuwa. |
|
| 19 |
|
| Ang umiibig sa pagsalangsang ay umiibig sa pagkakaalit: ang nagtataas ng kaniyang pintuan ay humahanap ng kapahamakan. |
|
| 20 |
|
| Siyang may magdarayang puso ay hindi nakakasumpong ng mabuti: at siyang may suwail na dila ay nahuhulog sa karalitaan. |
|
| 21 |
|
| Ang nanganganak ng mangmang ay sa kaniyang kapanglawan: at ang ama ng mangmang ay walang kagalakan. |
|
| 22 |
|
| Ang masayang puso ay mabuting kagamutan: ngunit ang bagbag na diwa ay tumutuyo ng mga buto. |
|
| 23 |
|
| Ang masama ay tumatanggap ng suhol mula sa sinapupunan, upang ipahamak ang daan ng kahatulan. |
|
| 24 |
|
| Karunungan ay nasa harap ng mukha ng naguunawa: ngunit ang mga mata ng mangmang ay nasa mga wakas ng lupa. |
|
| 25 |
|
| Ang mangmang na anak ay hirap sa kaniyang ama, at kapaitan sa nanganak sa kaniya. |
|
| 26 |
|
| Parusahan naman ang matuwid ay hindi mabuti, ni saktan man ang mahal na tao dahil sa kanilang katuwiran. |
|
| 27 |
|
| Siyang nagtitipid ng kaniyang mga salita ay may kaalaman: at siyang may diwang malamig ay taong naguunawa. |
|
| 28 |
|
| Ang mangmang man, pagka siyay tumatahimik, ay nabibilang na pantas: pagka kaniyang tinitikom ang kaniyang mga labi, ay inaari siyang mabait. |
|
|
|
|