|
| 1 |
|
| Όταν καθίσεις στο τραπέζι μ’ έναν άρχοντα, πρόσεξε ποιος είναι μπροστά σου. |
|
| 2 |
|
| Συγκρατήσου αν είσαι λαίμαργος. |
|
| 3 |
|
| Μη λαχταράς τις λιχουδιές του, είναι τροφή απατηλή. |
|
| 4 |
|
| Μην αγωνίζεσαι να γίνεις πλούσιος· μ’ αυτό ας μην απασχολείται ο νους σου. |
|
| 5 |
|
| Μόλις στρέψεις τα μάτια σου στον πλούτο, χάνεται· κάνει φτερά και σαν αετός στον ουρανό πετάει. |
|
| 6 |
|
| Μην τρως αντάμα με τον φθονερό και μην τα λαχταράς τα φαγητά του. |
|
| 7 |
|
| Αυτός όλα τα υπολογίζει. Σου λέει «φάε και πιες», ενώ μέσα του άλλα σκέφτεται. |
|
| 8 |
|
| Θα κάνεις εμετό την μπουκιά που ’φαγες και οι φιλοφρονήσεις σου θα παν’ χαμένες. |
|
| 9 |
|
| Μη χάνεις τα λόγια σου με τον ανόητο, γιατί θα καταφρονήσει τις σοφές σου συμβουλές. |
|
| 10 |
|
| Μη μετατοπίζεις τα παλιά όρια ιδιοκτησίας και μην καταπατάς τα χωράφια των ορφανών, |
|
| 11 |
|
| γιατί ο υπερασπιστής τους είναι ισχυρός· αυτός το μέρος τους ενάντια σου θα πάρει. |
|
| 12 |
|
| Στη διδαχή άνοιξε την καρδιά σου και τα λόγια της γνώσης άκου τα με προσοχή. |
|
| 13 |
|
| Μην είσαι φειδωλός στου παιδιού το σωφρονισμό· μ’ ένα γερό ξυλοδαρμό δεν θα πεθάνει. |
|
| 14 |
|
| Αντίθετα, χτυπώντας το, το προστατεύεις από λάθη θανάσιμα. |
|
| 15 |
|
| Γιε μου, αν γίνει η καρδιά σου σοφή, θα χαίρεται η καρδιά η δική μου. |
|
| 16 |
|
| Τα σπλάχνα μου θα ευφραίνονται όταν τα χείλη σου μιλούν σωστά. |
|
| 17 |
|
| Να φθονεί η καρδιά σου τους αμαρτωλούς, αλλά το φόβο ας έχει πάντα του Κυρίου· |
|
| 18 |
|
| τότε θα μπορείς να ατενίζεις με αισιοδοξία το μέλλον και η ελπίδα σου δε θα χαθεί. |
|
| 19 |
|
| Άκουσε γιε μου και γίνε σοφός και την καρδιά σου οδήγησ’ την στον ίσιο δρόμο. |
|
| 20 |
|
| Μην είσαι στην παρέα των μέθυσων, κι εκείνων που με κρέατα παραχορταίνουν· |
|
| 21 |
|
| γιατί ο μέθυσος κι ο λαίμαργος φτωχαίνουν, και ντύνει με κουρέλια τον υπναρά η νωθρότητα. |
|
| 22 |
|
| Άκουγε τον πατέρα σου, εκείνον που σε γέννησε· και τη μητέρα σου στα γηρατειά της μην την καταφρονέσεις. |
|
| 23 |
|
| Την αλήθεια αγόραζέ την και μην την πουλάς· το ίδιο και τη σοφία, τη διδαχή, τη φρόνηση. |
|
| 24 |
|
| Του δίκαιου ανθρώπου θ’ αγάλλεται ο πατέρας· κι εκείνος που σοφό γέννησε γιο θα χαίρεται γι’ αυτόν. |
|
| 25 |
|
| Ας χαίρονται ο πατέρας κι η μητέρα σου, εκείνη που σε γέννησε από χαρά ας σκιρτάει! |
|
| 26 |
|
| Δώσ’ μου, γιε μου, την καρδιά σου και πάρε τη ζωή μου για παράδειγμα. |
|
| 27 |
|
| Γιατί η πόρνη λάκκος είναι βαθύς, στενό πηγάδι η γυναίκα του άλλου. |
|
| 28 |
|
| Παραμονεύει σαν ληστής και παρασύρει κι άλλους στην παρανομία. |
|
| 29 |
|
| Ποιοι είν’ αξιολύπητοι; ποιοι υποφέρουν; σε ποιους είν’ οι διχόνοιες; σε ποιους η απόγνωση; ποιοι αναίτια χτυπιούνται; ποιανών τα μάτια κοκκινίζουν; |
|
| 30 |
|
| Αυτά όλα συμβαίνουν σ’ εκείνους που ξοδεύουν πολύ χρόνο στην οινοποσία, σ’ εκείνους που τρέχουν ν’ απολαύσουν το κρασί. |
|
| 31 |
|
| Μη βλέπεις το κρασί που κοκκινίζει, που στο ποτήρι δίνει χρώμα και πίνετ’ εύκολα. |
|
| 32 |
|
| Φτάνει στο τέλος σαν το φίδι να δαγκώνει, και να κεντρίζει σαν οχιά. |
|
| 33 |
|
| Τα μάτια σου θα βλέπουν φαντασίες, και λόγια ασυνάρτητα θα λες. |
|
| 34 |
|
| Θα ’σαι σαν να κοιμάσαι στης θάλασσας τη μέση, σαν κάποιος ξαπλωμένος στην κορφή του καταρτιού. |
|
| 35 |
|
| «Με χτύπησαν», θα λες, «και καθόλου δεν πόνεσα. Μ’ έδειραν, μα δεν το ’νιωσα. Πότε θα σηκωθώ να πάω να ξαναπιώ;» |
|
|
|
|