|
| 1 |
|
| Λόγια του βασιλιά Λεμουήλ, χρησμός που του τον δίδαξε η μητέρα του: |
|
| 2 |
|
| «Γιε μου, τι να σου πω, σπλάχνο μου και γιε των προσευχών μου; |
|
| 3 |
|
| Το σφρίγος σου μη δώσεις σε γυναίκες, ούτε τα χρήματά σου σ’ αυτές που βασιλιάδες καταστρέφουν. |
|
| 4 |
|
| Στους βασιλιάδες δεν ταιριάζει, Λεμουήλ, στους βασιλιάδες διόλου δεν ταιριάζει να πίνουνε κρασί· ούτε στους ηγεμόνες να πίνουν δυνατά ποτά. |
|
| 5 |
|
| Μήπως πίνοντας λησμονήσουνε το νόμο και παραβλέψουν τα δικαιώματα αυτών που δυστυχούν. |
|
| 6 |
|
| Να δίνεις δυνατά ποτά σ’ εκείνον που χάνεται στη λύπη του, κρασί σ’ εκείνον που έχει πίκρα στην καρδιά· |
|
| 7 |
|
| πίνοντας θα ξεχνάει τη δυστυχία και τη φτώχεια του. |
|
| 8 |
|
| Μίλα εσύ για χάρη του άλαλου· δίκαια κρίνε κι υπερασπίσου το δίκιο του κατατρεγμένου, του δυστυχισμένου, του φτωχού». |
|
| 9 |
|
|
|
| 10 |
|
| Δυσεύρετη είναι η άξια γυναίκα! Αξίζει πιότερο κι απ’ τα μαργαριτάρια. |
|
| 11 |
|
| Ο άντρας της την εμπιστεύεται και πάντα άφθονα είναι τ’ αγαθά του. |
|
| 12 |
|
| Καλό τού κάνει και ποτέ κακό, σ’ όλη της τη ζωή. |
|
| 13 |
|
| Παίρνει λινάρι και μαλλί και με τα χέρια της το επεξεργάζεται. |
|
| 14 |
|
| Είναι σαν ένα εμπορικό καράβι: Φέρνει τα τρόφιμά της από μακριά. |
|
| 15 |
|
| Σηκώνεται αξημέρωτα και την τροφή ετοιμάζει για το σπίτι της, στις υπηρέτριές της καθήκοντα αναθέτει. |
|
| 16 |
|
| Κοιτάζει ένα χωράφι και το αγοράζει· με χρήματα που η ίδια κέρδισε φυτεύει αμπέλι. |
|
| 17 |
|
| Με περισσή δουλεύει δύναμη, πάντα με κάτι καταπιάνονται τα χέρια της. |
|
| 18 |
|
| Νιώθει πως οι δουλειές της πάν’ καλά, τη νύχτα το λυχνάρι της δεν σβήνει. |
|
| 19 |
|
| Βάζει τα χέρια της στο αδράχτι, τη ρόκα την κρατάει στα δάχτυλα. |
|
| 20 |
|
| Απλώνει χέρι βοήθειας στον φτωχό, γενναιόδωρη είναι προς τους δυστυχισμένους. |
|
| 21 |
|
| Δε φοβάται το χιόνι για το σπιτικό της, γιατί όλοι σπίτι της ντυμένοι είναι διπλά. |
|
| 22 |
|
| Μόνη της φτιάχνει τα σκεπάσματα, οι φορεσιές της είναι από λινό κι από πορφύρα. |
|
| 23 |
|
| Ο άντρας της είναι αξιοσέβαστος στης πολιτείας τις πύλες, όταν με τους πρεσβύτερους της χώρας κάθεται. |
|
| 24 |
|
| Φτιάχνει ύφασμα λεπτό και ζώνες και τα πουλάει στους εμπόρους που περνούν. |
|
| 25 |
|
| Δύναμη κι αξιοπρέπεια είναι ντυμένη, και αισιόδοξη το μέλλον ατενίζει. |
|
| 26 |
|
| Το στόμα της το ανοίγει με σοφία κι έχει καλοσυνάτες διδαχές στη γλώσσα της. |
|
| 27 |
|
| Νοιάζεται για ό,τι γίνεται στο σπίτι της, δεν τρώει το ψωμί της τεμπελιάς. |
|
| 28 |
|
| Σηκώνονται οι γιοι της και τη μακαρίζουνε κι ο άντρας της σηκώνεται και την παινεύει: |
|
| 29 |
|
| «Πολλές κόρες φερθήκαν άξια, αλλά εσύ όλες τις ξεπερνάς». |
|
| 30 |
|
| Η χάρη είν’ απατηλή και μάταιη η ομορφάδα· μα τη γυναίκα που τον Κύριο σέβεται, αυτήν θα την παινεύουν. |
|
| 31 |
|
| Αμείψτε την με της δουλειάς της τον καρπό· τα έργα της δημόσια ας την επαινούν. |
|
|
|
|