|
| 1 |
|
| Słowa Lemuela, króla. Zasada, według której wychowywała go jego matka. |
|
| 2 |
|
| Cóż, mój synu? Cóż, synu mojego łona, i cóż, synu moich ślubów? |
|
| 3 |
|
| Nie oddawaj kobietom swojej siły ani swoich dróg [nie kieruj tam, gdzie] wymazuje się królów [z pamięci]. |
|
| 4 |
|
| Nie królom, o Lemuelu, nie królom pić wino, a książętom – gdzież do piwa! |
|
| 5 |
|
| Aby pijąc, nie zapominali o tym, co postanowione, i nie naginali prawa wszystkich ubogich. |
|
| 6 |
|
| Dajcie piwa ginącemu, a wina udręczonym na duszy! |
|
| 7 |
|
| Niech piją i zapomną o nędzy, i swego trudu niech już nie pamiętają. |
|
| 8 |
|
| Otwórz swoje usta w [obronie] niemego, w sprawie wszystkich opuszczonych! |
|
| 9 |
|
| Otwórz swoje usta, wymierzaj sprawiedliwość, sądź [zgodnie z prawem] ubogiego i biednego. |
|
| 10 |
|
| Dzielna kobieta – któż taką znajdzie? Jej wartość dalece przewyższa perły! |
|
| 11 |
|
| Ufa jej serce męża, korzyści mu nie zabraknie! |
|
| 12 |
|
| Świadczy mu [ona] dobro, nie zło, przez wszystkie dni swego życia! |
|
| 13 |
|
| Dba o wełnę i len i z rozkoszą pracuje rękami! |
|
| 14 |
|
| Jest jak statki handlowe – sprowadza chleb z daleka. |
|
| 15 |
|
| I wstaje, gdy jeszcze jest noc, daje pokarm swemu domowi, należną porcję każdej służącej. |
|
| 16 |
|
| Gdy ma w planie pole, nabywa je, z owocu swoich rąk zasadza winnicę. |
|
| 17 |
|
| Przepasuje mocą swe biodra i wzmacnia swoje ramiona. |
|
| 18 |
|
| Dostrzega, że dobry jej towar, jej lampa [nawet] nocą nie gaśnie. |
|
| 19 |
|
| Wyciąga swe ręce po kądziel, jej dłonie chwytają wrzeciono. |
|
| 20 |
|
| Jej dłoń otwiera się przed ubogim i swe ręce wyciąga do biednego. |
|
| 21 |
|
| Nie boi się, że śnieg [zaskoczy] jej dom, gdyż każdy w jej domu ma podwójne ubranie. |
|
| 22 |
|
| Robi sobie przykrycia, jej szata jest z bisioru i purpury. |
|
| 23 |
|
| Jej mąż znany jest w bramach, zasiada ze starszymi kraju. |
|
| 24 |
|
| Wyrabia i sprzedaje bieliznę i pasów dostarcza kupcowi. |
|
| 25 |
|
| Siła i dostojność są jej strojem i uśmiecha się do dnia, który nadchodzi. |
|
| 26 |
|
| Jej usta otwierają się z mądrością, a językiem [rządzi] prawo łaski. |
|
| 27 |
|
| Czuwa nad biegiem spraw swego domu i nie je niezapracowanego chleba. |
|
| 28 |
|
| Jej synowie powstają i nazywają ją szczęśliwą, a jej mąż [powstaje] i wychwala: |
|
| 29 |
|
| Wiele kobiet poczyna sobie wspaniale, ale ty przewyższasz je wszystkie! |
|
| 30 |
|
| Złudny jest wdzięk i zwiewna uroda, lecz kobieta [żyjąca w] bojaźni JHWH – ta godna jest chwały! |
|
| 31 |
|
| Dajcie jej [korzystać] z owocu jej rąk, a jej czyny niech sławią ją w bramach! |
|
|
|
|