|
| 1 |
|
| Τα λόγια μου να τα θυμάσαι, γιε μου, και μάζευε τις εντολές μου μέσα σου. |
|
| 2 |
|
| Κοίταξε να τηρείς τις εντολές μου και θα ζήσεις· τη διδαχή μου να φυλάς καθώς την κόρη των ματιών σου. |
|
| 3 |
|
| Πέρασέ τες στο χέρι σου σαν δαχτυλίδι, στην πλάκα της καρδιάς σου χάραξέ τες. |
|
| 4 |
|
| Πες τη σοφία «αδερφή» σου κι ονόμασε τη φρόνηση «στενή σου συγγενή»· |
|
| 5 |
|
| κι αυτές θα σε φυλάνε απ’ τη γυναίκα του άλλου, από την πόρνη, που πλανεύει με τα λόγια της. |
|
| 6 |
|
| Καθώς καθόμουν στου σπιτιού μου το παράθυρο και κοίταζα μέσ’ από το δικτυωτό, |
|
| 7 |
|
| είδα τους αφελείς τους νεαρούς κι ανάμεσά τους πρόσεξα έναν ανόητο: |
|
| 8 |
|
| Περνούσε στη γωνιά κοντά του δρόμου και προς το σπίτι βάδιζε της πόρνης. |
|
| 9 |
|
| Ήτανε βράδυ· κόντευε νύχτα κι έπεφτε το σκοτάδι. |
|
| 10 |
|
| Και να, τον πλησιάζει μια γυναίκα με εμφάνιση πόρνης και στην καρδιά της πονηριά. |
|
| 11 |
|
| Είναι τολμηρή κι αδιάντροπη· τα πόδια της δεν την κρατούν στο σπίτι. |
|
| 12 |
|
| Πότε στο δρόμο, πότε στην πλατεία, παραμονεύει σε κάθε γωνιά. |
|
| 13 |
|
| Πιάνει τον νεαρό, τον φιλάει και του λέει με ύφος αναίσχυντο: |
|
| 14 |
|
| «Πρόσφερα σήμερα θυσίες ευχαριστήριες για να ξεπληρώσω ένα χρέος μου κι έχω στο σπίτι κρέας απ’ τις θυσίες. |
|
| 15 |
|
| Γι’ αυτό βγήκα για να σε συναντήσω· ήθελα να σε γνωρίσω και να, σε βρήκα! |
|
| 16 |
|
| Έχω στρώσει το κρεβάτι μου με παπλώματα και με πολύχρωμα αιγυπτιακά σεντόνια, |
|
| 17 |
|
| κι αρωμάτισα το στρώμα μου με σμύρνα, αλόη και κινάμωμο. |
|
| 18 |
|
| Έλα να μεθύσουμε από έρωτα ως το πρωί, την ηδονή ας χαρούμε! |
|
| 19 |
|
| Δεν είναι σπίτι ο άντρας μου· έφυγε για ταξίδι μακρινό. |
|
| 20 |
|
| Πήρε μαζί του το πουγγί τα χρήματα και δεν πρόκειται σπίτι να γυρίσει προτού περάσουν δυό βδομάδες». |
|
| 21 |
|
| Με τα πειστικά της λόγια τον ξεμυαλίζει, με τις κολακείες της τον αποπλανάει. |
|
| 22 |
|
| Εκείνος απερίσκεπτα την ακολουθεί, όπως το βόδι που το πάνε στη σφαγή κι όπως πιάνεται το ελάφι στην παγίδα, |
|
| 23 |
|
| χωρίς να ξέρει ότι η ζωή του κινδυνεύει, ώσπου ένα βέλος το σηκώτι του να διαπεράσει και στο δίχτυ να πέσει σαν πουλί. |
|
| 24 |
|
| Και τώρα ακούστε με, παιδιά, τα λόγια μου προσέξτε: |
|
| 25 |
|
| Ας μην παρασυρθεί η καρδιά σας από μια γυναίκα σαν κι αυτήν· στα μονοπάτια της μην παραπλανηθείτε. |
|
| 26 |
|
| Αυτή έκανε πολλούς να πέσουν πληγωμένοι κι αμέτρητοι είναι εκείνοι που εξαιτίας της σκοτώθηκαν. |
|
| 27 |
|
| Δρόμος που πάει στον άδη είναι το σπίτι της, δρόμος που κατεβαίνει στου θανάτου τα δώματα. |
|
|
|
|