|
| 1 |
|
| نویسندهٔ این کتاب، پسر داوود، پادشاه حکیم اورشلیم میباشد. |
|
| 2 |
|
| او میگوید: بیهودگی است! بیهودگی است! همهچیز بیهوده است! |
|
| 3 |
|
| از اینهمه رنج و زحمتی که انسان در روی زمین میکشد چه فایدهای میبیند؟ |
|
| 4 |
|
| یک نسل میآید و نسل دیگری میرود، امّا دنیا همیشه به حال خود باقی میماند. |
|
| 5 |
|
| آفتاب طلوع و غروب میکند و باز به جایی میشتابد که دوباره باید از آنجا طلوع کند. |
|
| 6 |
|
| باد به سمت جنوب و شمال میوزد و به هر سو میچرخد و باز به مدار خود برمیگردد. |
|
| 7 |
|
| همهٔ رودخانهها به دریا میریزند، امّا دریا پُر نمیشود. آب به سرچشمهای که رودها از آن جاری میشود، بازمیگردد و چرخش دوباره آغاز میگردد. |
|
| 8 |
|
| همهچیز آنقدر خسته کننده است که زبان از بیان آن عاجز است. هرقدر ببینیم و هرقدر بشنویم، بازهم سیر نمیشویم. |
|
| 9 |
|
| در حقیقت تاریخ تکرار میشود، یعنی آنچه را که میبینیم، بارها در گذشته اتّفاق افتاده است. در جهان هیچ چیز تازهای دیده نمیشود. |
|
| 10 |
|
| کدام چیز تازهای را میتوانید نشان بدهید؟ هر چیزی قبلاً و پیش از آنکه ما به دنیا بیاییم وجود داشته است. |
|
| 11 |
|
| یادی از گذشتگان نیست و آیندگان نیز از نسلهای پیشین یادی نخواهند کرد. |
|
| 12 |
|
| من حکیم هستم و در اورشلیم بر اسرائیل سلطنت میکردم. |
|
| 13 |
|
| تصمیم گرفتم تا دربارهٔ هر چیز این دنیا با حکمت مطالعه و تحقیق کنم. خدا کارهای سخت و دشواری را به عهدهٔ ما گذاشته است! |
|
| 14 |
|
| هر کاری را در این دنیا تجربه کردم و به این نتیجه رسیدم که همهٔ آنها بیهوده و به دنبال باد دویدن است. |
|
| 15 |
|
| چیز کج را نمیتوان راست کرد و چیزی را که وجود نداشته باشد، نمیتوان شمرد. |
|
| 16 |
|
| به خود گفتم: «من حکمت و معرفت زیادی اندوختم و بیشتر از همهٔ کسانیکه قبل از من در اورشلیم حکومت میکردند، علم و دانش کسب کردم.» |
|
| 17 |
|
| تصمیم گرفتم که فرق بین حکمت و جهالت را بدانم، امّا پی بردم که این کار هم بیهوده و مانند دنبال باد دویدن است، |
|
| 18 |
|
| زیرا زیادی حکمت باعث غم میشود و هر که به دانش خود بیافزاید، اندوه خود را زیاد میکند. |
|
|
|
|