Hinumdomi usab ang imong Magbubuhat sa mga adlaw sa imong pagkabatan-on, sa dili pa moabot ang daotan nga mga adlaw, ug ang mga tuig magkaduol sa diha nga ikaw moingon, “Wala na akoy kalipay diha niini”;
sa adlaw nga ang mga tigbantay sa balay mangurog, ug ang mga tawong kusgan mabako ug ang mga tiggaling mohunong tungod kay diyotay na lang sila ug kadtong nanambo sa mga tamboanan mangitngitan,
ug ang mga pultahan diha sa kadalanan tak-opan; sa diha nga ang dinahunog sa paggaling mahinay, ug adunay mobangon tungod sa tingog sa usa ka langgam, ug ang tanang mga anak nga babaye sa awit dad-on paubos;
mangahadlok usab sila niadtong habog, ug ang kalisang anaa sa dalan; ang kahoyng almendras mamulak, ang dulon mag-aginod sa iyang kaugalingon, ug ang tinguha mapakyas tungod kay ang tawo moadto sa iyang pinuy-anan nga dayon, ug ang mga nagbangutan magsuroysuroy sa kadalanan;
Ang mga pulong sa maalamon sama sa mga tugsok, ug sama sa mga lansang nga maayo nga pagkatarok ang mga pulong nga natigom nga gihatag sa usa ka tigbantay sa mga karnero.
Akong anak, pagbantay sa bisan unsa nga lapas niini. Sa pagbuhat ug daghan nga mga basahon walay kataposan, ug ang hilabihan nga pagtoon makapaluya sa unod.
Kini mao ang kataposan sa maong butang; ang tanan nadungog na. Kahadloki ang Dios, ug tumana ang iyang mga sugo, kay kini mao ang tibuok nga katungdanan sa tawo.