Walay tawo nga makapugong sa iyang kamatayon o makapadugaydugay niini. Inig-abot sa gubat dili gayod siya makaikyas, sama nga ang daotan dili makalingkawas sa iyang pagkadaotan.
Nakita ko nga gilubong ang mga tawong daotan nga kaniadto nag-adtoan sa balaang dapit. Gidayeg sila sa mga tawo sa ilang siyudad. Kini usab walay kapuslanan.
Mahimo nga ang usa ka makasasala magbuhat ug daghang krimen ug magpabilin siyang buhi. Apan nasayod ako nga walay daotang mahitabo kanila nga nagtahod ug may kahadlok sa Dios.
Apan binuang kini. Tan-awa unsay nahitabo dinhi sa kalibotan: usahay ang mga matarong maoy silotan sa sala sa mga tawong daotan, ug ang mga daotan maoy makaangkon sa ganti sa mga matarong. Moingon ako nga kini usab walay hinungdan.
Busa isugyot ko nga ang tawo angay magpahimulos sa kinabuhi, kay ang kalipay nga iyang mabatonan niining kinabuhia mao lamang ang pagkaon ug pag-inom ug pagpahimulos sa iyang kaugalingon. Mahimo niya kini samtang magpadayon siya pagbuhat sa iyang buluhaton niining kinabuhia nga gihatag sa Dios kaniya.
Sa dihang naninguha ako aron mahimong maalamon ug buot motukib unsay nanghitabo sa kalibotan, nasayran ko nga mahimo nga dili ka matulog adlaw ug gabii
apan dili ka gayod makatugkad sa gibuhat sa Dios. Bisan unsaon nimog paninguha, dili gayod nimo kini masayran. Ang mga maalamon moingon nga nasayod sila apan wala diay.