Pagkatahom mo, hinigugma ko! Daw salampati ang imong mga mata luyo sa pandong sa imong nawong. Ang imong buhok nagsayaw, daw panon sa mga kanding nga nanglugsong sa bakilid sa kabungtoran sa Gilead.
Ang imong ngabil sama sa pulang laso, ug matahom kini kaayo inigsulti mo; ang imong mga aping daw duha ka pikas sa prutas nga granada luyo sa imong pandong.
Kuyog kanako, pangasaw-onon ko, gikan sa Bukid sa Lebanon. Lugsong gikan sa tumoy sa Bukid sa Amana, sa Bukid sa Senir ug sa Bukid sa Hermon nga gipuy-an sa mga liyon ug leopardo.
Sama katam-is sa dugos ang imong mga ngabil, hinigugma ko! Ang imong dila sama sa gatas ug dugos alang kanako. Anaa sa imong bisti ang tanang kahumot sa Bukid sa Lebanon.
ang nardo ug asafran, kalamo ug sinamon, ug tanang matang sa insenso. Ang tanang matang sa kahoy nga naghatag ug insenso, ang mira ug mga aloe miturok didto ug uban pang mga pahumot.
Pagmata na, Amihan! O habagat, huros na sa akong tanaman! Pun-a ang kahanginan sa kahumot. Paadtoa sa iyang tanaman ang akong hinigugma aron mokaon sa labing maayong bunga.