سندن شهر حشبون جون ٻنيون، ۽ سبماہ شهر جي انگورن جا باغ سڪي سڙي ويا آهن. غير قومن جي سردارن انگورن جي عمدين ولين کي ناس ڪري ڇڏيو آهي. هائو، موآب ملڪ اهڙي عمدي ول مثل هو، جيڪا ڪنهن وقت ڏورانهين شهر يعزير تائين ٿي پهتي. هائو، اها اوڀر ۾ بيابان تائين، ۽ اولهہ ۾ سمنڊ کان پار تائين ٿي پهتي.
آہ! هاڻي آءٌ سبماہ جي انگورن جي باغن لاءِ ائين ٿو روئان، جيئن يعزير لاءِ روئندو ٿو رهان. اي حشبون ۽ العالي شهرؤ! آءٌ اوهان جي لاءِ لڙڪ وهائيندو ٿو رهان، ڇاڪاڻ تہ اوهان جي ميون ۽ اناج جي فصلن تي جنگ جي تباهي اچي پيئي آهي.
هاڻ جيتوڻيڪ موآب جا ماڻهو ٽڪر تي ٺهيل پنهنجي معبودن جي پوڄا گھرن تي حاضريون ڀريندي ڀريندي ٿڪجي بہ پون يا اتي ڪيتريون ئي دعائون ڇو نہ گھرن، تہ بہ کين ڪو فائدو نہ ٿيندو.
هاڻي انهيءَ بابت خداوند وڌيڪ فرمائي ٿو تہ ”جيئن مزدورن جي ڪم ڪرڻ لاءِ وقت مقرر هوندو آهي، تيئن ٽن سالن جي وقت اندر ئي موآب جو شان وَ شوڪت انهيءَ جي رهاڪن سميت ختم ڪيو ويندو. انهيءَ جا اڪثر ماڻهو ختم ٿي ويندا ۽ باقي ڪي ٿورا ماڻهو وڃي بچندا، سي بہ نہ هجڻ جي برابر هوندا.“