Sa umaabot nga mga adlaw ang bukid diin nahimutang ang Templo mahimong labing habog sa tanan; molabaw kini sa kabungtoran. Daghang kanasoran ang mag-ambahan sa pag-adto didto
ug ang ilang katawhan moingon, “Manungas kita sa bukid sa Ginoo, ngadto sa Templo sa Dios ni Jacob, aron tultolan kita niya sa iyang mga dalan ug maglakat kita subay sa iyang agianan.” Kay gikan sa Sion mogula ang balaod ug sa Jerusalem makigsulti ang Ginoo ngadto sa iyang katawhan.
Husayon niya ang kanasoran ug hukman ang daghang katawhan; ang ilang mga espada himoon nilang punta sa daro ug himoong galab ang ilang mga bangkaw; unya dili na mag-away ang kanasoran o magbansay pa alang sa pagpakiggubat.
O Dios, gisalikway mo ang imong katawhan, ang mga kaliwat ni Jacob, kay daghan na ang mga naghimog salamangka gikan sa sidlakan ug sa Filistia, ug gisunod nila ang mga buhat sa mga langyaw.
Ug ang katawhan manulod sa mga lungib diha sa mga pangpang ug sa mga lungag sa yuta, aron paglikay sa kasuko sa Ginoo ug sa iyang gahom ug himaya inig-anhi niya aron pagsilot sa kalibotan.
Manulod sila sa lungib diha sa mga bato, ug mangatkat sila sa mga pangpang aron paglikay sa kasuko sa Ginoo ug sa iyang gahom ug himaya, inig-anhi niya aron pagsilot sa kalibotan.