تڏهن انهن سڀني قومن جا ڪٽڪ، جيڪي منهنجي قربانگاهہ واري ان شهر سان اچي جنگ جوٽيندا. هائو، اهي دشمن جيڪي انهيءَ شهر جو گھيرو ڪري سندس قلعي تي اچي حملو ڪري ان کي مصيبت ۾ وجھندا، سي سڀ هڪڙي خواب مثل گم ٿي ويندا.
خداوند اوهان جي دل ۽ دماغ کي بيهوش ڪري ڇڏيو آهي. هن اوهان جي اکين يعني اوهان جي نبين کي انڌو ڪيو آهي، هائو، هن ڄڻ اوهان جي چهري تي چادر وجھي ڇڏي آهي، جو اوهان جي انهن غيبدانن کي ڏسڻ کان محروم ڪيو اٿس.
اوهان جي لاءِ هن رويا جون سڀيئي ڳالهيون هڪڙي مهربند دستاويز وانگر ٿي ويون آهن. هاڻ جيڪڏهن اهو دستاويز عالم شخصن کي ڏيئي چيو وڃي تہ ”مهرباني ڪري هي پڙهي ٻڌايو،“ جنهن تي هو چوندا تہ ”اسين هي پڙهي نہ ٿا سگھون، ڇو تہ هن تي مهر لڳل آهي.“
پروردگار اوهان بابت فرمائي ٿو تہ ”هي ماڻهو منهنجي عبادت جي دعويٰ تہ ڪن ٿا، پر سندن لفظ بيمعنيٰ ۽ سندن دليون ڪنهن ٻئي طرف آهن. هنن جو دين انهن انساني دستورن، ۽ روايتن کان سواءِ ٻيو ڪجھہ بہ ناهي، جن کي هو رڳو رواجي طور ياد ڪري ٿا ڇڏين.
اهڙيءَ طرح اهي حقيقت کي ابتو ڪري ٿا ڇڏين. ڀلا ڇا ڪنڀر کي مٽيءَ جي برابر ليکيو ويندو؟ ڇا ڪنهن جي جوڙيل شيءِ پنهنجي جوڙيندڙ بابت چوندي تہ ”هن مون کي نہ جوڙيو آهي“؟ ڇا مخلوق پنهنجي خالق کي چوندي تہ ”تون مون بابت ڪجھہ بہ نہ ٿو ڄاڻين“؟
خدا انهن کي برباد ڪري ڇڏيندو، جيڪي بيگناهن کي مقدمي ۾ ڏوهاري ٿا قرار ڏين، ۽ شهر جي دروازي وٽ ويهي عدالت ڪندڙ کي ڦندي ۾ ٿا ڦاسائين، ۽ سچار کي پنهنجي ڪوڙين ڳالهين سان انصاف کان دور ٿا رکن.
بلڪ جڏهن اوهين پنهنجي اولاد کي ڏسندا، جنهن کي آءٌ هڪ عظيم قوم بڻائيندس، تڏهن اوهين منهنجي نالي کي پاڪ مڃيندا. هائو، اوهين مون خداوند، بني يعقوب جي خدا کي پاڪ ڪري ڄاڻيندا، ۽ مون بني اسرائيل جي خدا جي تعظيم ڪندا.