Agus bidh duine mar ionad-fasgaidh on ghaoith, agus mar dhìdein on doininn; mar shruthan uisge ann an àite tioram, mar sgàil creige mòire ann an tìr airtnealaich.
Oir labhraidh an t‑ùmpaidh a‑ghnàth amaideachd, agus dealbhaidh a chridhe aingidheachd, a chur an gnìomh ceilge, agus a labhairt foill an aghaidh an Tighearna, a dhèanamh anam an acraich falamh, agus a thabhairt na dibhe on duine ìotmhor.
Tha innealan an duine mhìodhair olc; tha e a’ dealbh innleachdan aimhleasach, a’ ribeadh nam bochd le briathran breugach, anns a’ cheart àm is an labhair an t‑ainniseach gu fìrinneach.
Criothnaichibh, sibhse a tha suaimhneach; bithibh gun fhios, sibhse a tha gun umhail; cuiribh dhibh, rùisgibh sibh fhèin agus crioslaichibh ur leasraidh le aodach-saic.
Oir tha an t‑àros air a thrèigsinn; tha buidheann lìonmhor na cathrach air am fàgail; bidh an daingneach agus an tùr nan uaimhean gu bràth, nan aoibhneas do na h‑asalan fiadhaich, nan ionaltradh airson nan treudan;