Quddusning ruhini ko‘tarib, unga ayting: ‘Azob kosang to‘lib bo‘ldi, Ayblaring uchun jazo olib bo‘lding. Hamma gunohlaring evaziga Men, Egangdan ikki karra olding.’”
Bir ovoz: “E’lon qil!” deb aytdi, Ikkinchisi: “Nimani e’lon qilaman?” deb so‘radi. Birinchi ovoz shunday dedi: “Inson zotining hammasi maysaday, Ularning barcha sodiqligi dala guli kabidir.
Ey xushxabar keltirgan Quddus, Baland toqqa chiq! Ey xushxabar keltirgan Sion, Baland ovozda e’lon qil! Qo‘rqmagin, jar solgin! Yahudo shaharlariga: “Mana sizning Xudoyingiz”, deb aytgin.
Cho‘pon kabi U O‘z suruvini boqadi, Qo‘zilarni qo‘llarida ko‘taradi. Ularni ko‘tarib, bag‘riga bosadi, Qo‘zilari bilan birga ona qo‘yni Ehtiyotlab haydab boradi.
Kim hovuchi ila suvlarni o‘lchagan?! Kim qarichlab osmonni o‘lchagan?! Zamin tuprog‘ini o‘lchagan bormi?! Kim tog‘larni tarozida tortib ko‘rgan?! Tepaliklarni tarozi pallasida tortgan?!
U kimga maslahat solgan?! Kim Unga nasihat bergan?! Kim Unga adolat yo‘lini o‘rgatgan?! Unga bilim bergan bormi?! Idrok yo‘llarini Unga ko‘rsatgan bormi?!
Evoh, ular ekilishi bilanoq qurib qoladi. Yerga o‘tqazilishi bilanoq so‘lib qoladi. Ildiz otishi bilanoq qurib qoladi. Ha, Egamizning nafasi ularni quritadi. Bo‘ron ularni somonday uchirib ketadi.
Ko‘zlaringizni osmonga tiking, qarang: Axir, bularni kim yaratgan? Xudo osmonga yulduzlarni terib qo‘ygan–ku! Uning O‘zi har biriga nom bergan–ku! O‘zining buyuk kuchi, ulug‘ qudrati bilan Har birini o‘z joyiga chiqarmay qo‘ymaydi.
Ey Yoqub nasli, nima uchun sen: “Boshimga tushganni Egamiz ko‘rmaydi”, deysan? Ey Isroil xalqi, nima uchun sen: “Mashaqqatlarimni Xudoyim unutgan”, deb aytasan?
Nahotki bilmaysan? Nahotki eshitmagansan? Egamizning O‘zi abadiy Xudo–ku! Butun olamni U yaratgan–ku! U charchamaydi, holdan toymaydi, Uning donoligini bilib bo‘lmaydi.