Men, Egang, seni yaratganman, ona qornida senga shakl berganman. Sening madadkoring, Men, shunday aytmoqdaman: ‘Qo‘rqma, ey aziz Isroil! Ey Yoqub nasli, Men seni tanlaganman.
Biri: «Men Egamnikiman», deb aytadi, Boshqasi Isroil xalqiga qo‘shilay, deb keladi. Yana biri qo‘liga: «Egamniki», deb yozadi–da, Isroil xalqining biriman, deb aytadi.’”
Kim Menga o‘xshaydi? Qani, gapirsin–chi! Qadimiy xalqni yaratganimdan beri Nima bo‘lganlarini boshdan aytib bersin! Kelajakda nima bo‘lishini bildirsin.
Vahimaga tushmang, qo‘rqmang! Sizga qadimdan e’lon qilib, bildirmadimmi?! Sizlar Mening guvohlarimsiz! Mendan boshqa xudo bormi?! Yo‘q, boshqa qoya yo‘q. Men boshqa hech birini bilmayman!
But yasaydiganlarning hammasi hech narsadaydir. Xush ko‘rgan butlari hech foyda keltirmaydi. O‘sha butlarning guvohlari ko‘r, johildir. Shuning uchun ular sharmanda bo‘lib qoladi!
Hali o‘sha butparast do‘stlarning hammasi sharmanda bo‘ladi. But tayyorlovchilarga qarang. Ular ham oddiy odamlar–ku! Qani, hammasi to‘plansin! Ular qo‘rquvga tushib, birgalikda sharmandayu sharmisor bo‘ladi.
But yasaydigan temirchi asbobini oladi. Buyumni ko‘mir cho‘g‘i ustida qizdiradi. Bolg‘asi bilan uni yasaydi. Qo‘lining kuchi bilan ishlaydi. Qorni ochib, holdan toyadi. Tashnalikdan sillasi quriydi.
Duradgor ip bilan yog‘ochni o‘lchaydi. Xohlagan shaklini chizib olib, randa bilan ishlov beradi. Uni inson shaklida yasaydi. Unga inson chiroyini beradi–da, sajdagohga o‘rnatadi.
O‘rmonda sarv, eman daraxtlarini tanlaydi. U o‘zi uchun sadr daraxtlaridan kesib oladi. Yoki qarag‘ay daraxtini o‘tqazadi. Yomg‘ir esa o‘sha daraxtni o‘stiradi.
Keyin bular odamga o‘tin bo‘ladi. Odam yog‘ochning ba’zilarini olib isinadi. Ba’zilarini esa yoqib, non yopadi. Yana o‘ziga xudo ham yasab, unga sajda qiladi. But yasab, unga muk tushib, ta’zim qiladi!
Yog‘ochning qolganidan esa xudosini, o‘zining butini yasaydi. ‘Meni o‘zing qutqar, axir, sen mening xudoyimsan!’ deb butga ibodat qiladi, muk tushib sajda etadi.
Birortasi ham o‘ylab ko‘rmaydi. ‘O‘tinning bir qismini yoqdim. Olovida non yopdim, go‘sht pishirib yedim. Endi qolganidan jirkanch narsa yasaymanmi?! Yog‘och g‘o‘lasiga ta’zim qilamanmi?!’ — deb aytishga aql–idrok yo‘q.
Ey Yoqub nasli! Ey Isroil xalqi! Bularni yodda tut! Sizlar Mening qulimsiz. Men sizlarni yaratdim, Ha, sizlar Mening qulimsiz! Ey Isroil, Men sizlarni unutmayman!
Ey samolar, shodlikdan hayqiring! Mana, Egamiz ajoyib bir ish qildi! Hayqiring, ey zaminning tubsiz joylari! Shodlikdan hayqiring, ey tog‘lar, Ey o‘rmon, o‘rmondagi har bir daraxt! Ha, Egamiz Yoqub naslini qutqarib, O‘ziga oldi. U Isroil xalqi orasida ulug‘lanmoqda.
Qutqaruvchingiz, onangiz qornida sizga shakl bergan Egamiz shunday aytmoqda: “Hammasini yaratgan Men Egangizman, Yolg‘iz O‘zim samolarni yoyganman! Bir O‘zim zaminni yaratganman!
O‘z qulimning bashoratini ijro etaman, Elchilarimning aytganlarini qilaman. Men Quddus haqida: ‘Bu yerda yana inson yashaydi’, deb aytmoqdaman. Yahudo shaharlari haqida: ‘Ular qaytadan quriladi, Vayronalarini tiklayman’, deb aytmoqdaman.
Shoh Kurush haqida shunday deyman: ‘U Mening cho‘ponim. Mening barcha xohishimni u bajaradi.’ Kurush shunday deydi: ‘Quddus qayta qurilsin, Ma’bad yana tiklansin.’”