Ang Ginoo nagasiling, “Palapit ang tagsatagsa nga ginauhaw, yari ang tubig! Dali kamo nga mga wala sing kwarta, magbakal sing kalan-on kag magkaon! Dali kamo, magbakal sing bino kag gatas, wala ini ginapabayari!
Ngaa magasto kamo sing kwarta sa indi kalan-on? Ngaa gastuhon ninyo ang inyo mga sweldo, sa mga butang nga indi makabusog? Pamati kamo sa akon kag tumana ang akon ginasiling, kag mabusog kamo sang labing maayo sa tanan nga pagkaon.
“Karon pamati kamo, mga tawo ko, kag palapit kamo sa akon, dali kamo sa akon, kag makaangkon kamo sing kabuhi! Magahimo ako sing walay katapusan nga kasugtanan sa inyo, kag ihatag ko sa inyo ang mga kaayuhan nga ginsaad ko kay David.
Karon ipatawag ninyo ang iban nga mga kapungsoran nga sang una wala makakilala sa inyo, pero karon magaabot sila nga nagadalagan sa pagbuylog sa inyo! Ako, ang Ginoo nga inyo Dios, ang balaan nga Dios sang Israel, magabuot nga mahanabo ini tanan, pasidunggan ko kamo kag dayawon.”
Ang mga malaut magbiya sang ila malaut nga pagginawi, kag magbaylo sang ila mga panghunahuna. Pabalika sila sa Ginoo nga aton Dios, maluloy-on sia, kag mapinatawaron.
Ang Ginoo nagasiling, “Ang akon mga panghunahuna indi pareho sang inyo mga panghunahuna, kag ang akon mga pagginawi indi pareho sang inyo mga pagginawi.
“Ang akon pulong kaangay sang yelo kag ulan nga nagahalin sa langit sa paghatag sing tubig sa duta. Magapatubo ini sang mga tanom, nagahatag ini sing binhi nga inugtanom kag kalan-on agod kaunon.
“Magahalin kamo sa Babilonia nga may kalipay, pagatuytoyan kamo sa paggwa sa siudad nga indi maano. Ang mga kabukiran kag ang mga kabakuloran sa hinali magakinanta kag ang mga kakahuyan magahinugyaw.
Ang mga kahoy nga sipres magatubo sa diin ang mga sapinit karon nagatubo, ang mga kahoy nga mirto magatubo sa baylo sang mga talungon. Mangin-isa ini ka tanda nga walay katapusan, isa ka pahanumdom nga ako, ang Ginoo, amo ang naghimo sini.”