Kita beleman di baruh kayu keramat kita, kena kita nyembah petara ti ngasuh peridi. Kita nyerahka bala anak kita nyadika piring dalam lubang gua ti semak sungai.
Kita ngambi batu ti alus ari endur nya, lalu nyembah batu nya nyadika petara. Kita nuang wain nyadika piring ti diberi kita ngagai sida, lalu mai ngagai sida piring tepung. Kati kita ngumbai Aku rinduka semua utai nya?
Kita nirika engkeramba kita ke kamah ngimbai mua pintu kita ari dalam. Kita ninggalka Aku. Kita muka gari kita, lalu niki ngagai katil kita ke besai, ngagai ambai kita ke digaji kita tinduk enggau kita. Dia meh alai kita ngemuaska ati diri ti kanji.
Kita ngena minyak wangi enggau minyak unsut, lalu mansang nyembah petara Molek. Kita ngirumka bala seruan ngagai mayuh bengkah menua, nyentuk ke ngagai dunya pemati, begigaka petara ti deka disembah kita.
Kita nyau lelak begigaka petara bukai, tang kita enda nemu badu. Kita ngumbai engkeramba kita ke kamah nya ulih meri kita pengering ngambika kita enda lembut tulang.
Ku TUHAN bejaku, “Sapa petara nya ti ngasuh kita takut, datai ke kita nyau madahka utai ti bula ngagai Aku, lalu enda agi ingatka Aku? Kati kita badu ngemesaika Aku laban Aku lama udah enda bemunyi?
Lebuh kita nyabak minta tulung, awakka bala engkeramba kita ngelepaska kita! Kesuh ribut aja ulih ngebuka sida! Tang orang ke manggaika diri ba Aku, deka idup di menua tu lalu deka nyembah Aku dalam Rumah Aku.”
“Aku tu Allah Taala ti tinggi, ti kudus, ti idup belama iya. Aku diau ba endur ti tinggi sereta kudus, tang Aku mega diau begulai enggau bala nembiak Aku ke baruh ati sereta udah nesal ati ke dosa sida, ngambika Aku ulih mulaika ati ti kempang enggau pengadang ngagai sida baru.