उज्जियाह राजा मरेको वर्षमा मैले परमप्रभुको दर्शन पाएँ। उहाँ सर्वोच्च सिंहासनमा विराजमान् हुनुहुन्थ्यो र उहाँको वस्त्रले सारा मन्दिर ढाकिएको थियो।
उहाँका मास्तिर आगोको ज्वालाझैँ चहकिला स्वर्गदूतहरू थिए र तिनीहरू प्रत्येकका छ-छ वटा पखेटाहरू थिए। दुई वटा पखेटाले आफ्नो मुख, दुईटा पखेटाले आफ्नो खुट्टा ढाकेका थिए र अर्को दुईटा पखेटाले तिनीहरू उड्दथे।
मैले भनें, “हाय! म नाश हुनेछु। म नाश हुनेछु किनभने मेरा ओठबाट निस्केको हरेक शब्द पापमय छ र म अपवित्र ओठ भएका मानिसहरूका बीचमा बास गर्दछु। तर पनि सर्वशक्तिमान् परमप्रभु महाराजालाई मैले आफ्ना आँखाले देखेको छु!”
तब उहाँले मलाई गएर मानिसहरूलाई यो सन्देश भन्दिन आज्ञा गर्नुभयो, “तिमीहरूले जति नै सुने पनि बुझ्नेछैनौ, तिमीहरूले जति नै हेरे पनि के भइरहेछ, सो थाहा पाउनेछैनौ।”
त्यसपछि उहाँले मलाई भन्नुभयो, “तैँले यी मानिसहरूका बुद्धि बोधो पार्, कान बहिरा र आँखा अन्धा पारिदे, होइन भने त तिनीहरूले देख्नेछन्, सुन्नेछन् र बुझ्नेछन् र तिनीहरू मतिर फर्कनेछन् र निको हुनेछन्।”
देशमा दशौँ भाग मानिसहरू बाँकी रहे भने पनि म ती सबैलाई नाश पार्नेछु तर तिनीहरू काटेर ढालेका फलाँट रूखका ठुटाझैँ हुनेछन्।” (त्यसरी पवित्र बिउचाहिँ त्यस देशमा ठुटो हुनेछ।)