Mar a loisgeas an teine-leaghaidh, mar a chuireas an teine goil air uisge; a‑chum d’ainm a dhèanamh aithnichte dod naimhdean, gun criothnaicheadh na cinnich ann ad fhianais!
Oir riamh cha chuala daoine, cha d’fhairich iad len cluais, cha mhò a chunnaic sùil, dia eile ach thusa, a nì a leithid airson an tì a dh’fheitheas air.
Tha thu a’ teachd an còdhail an tì a tha a’ gabhail tlachd ann an ceartas a dhèanamh; a’ mhuinntir a tha cuimhneach ortsa ann ad shlighean: feuch, tha corraich ort, oir pheacaich sinne; eadhon riùsan o shean, ach tha sinn air ar tèarnadh;
Agus tha sinne uile mar nì truaillidh, agus ar n‑uile fhìreantachd mar luideig shalaich; agus tha sinn uile air seargadh mar dhuilleach; agus rinn ar lochdan, mar a’ ghaoth, ar giùlan air falbh.
Agus chan eil aon neach ann a tha a’ gairm air d’ainm, a tha ga dhùsgadh fhèin suas a dhèanamh greim ort; oir dh’fhalaich thu do ghnùis uainn, agus chlaoidh thu sinn airson ar n‑euceartan.
Tha ar taigh naomh agus àlainn, anns an tug ar n‑athraichean moladh dhut, air a losgadh le teine; agus tha ar n‑uile nithean tlachdmhor air an lèirsgrios.