Pagkaligad sang malawig nga tion, nagsiling liwat ang Ginoo sa akon, “Magkadto ka sa Suba sang Euphrates kag kuhaa ang wagkos nga ginpatago ko sa imo didto.”
Ining malain nga mga tawo indi magtuman sa akon mga pulong. Ginasunod nila ang katig-a sang ila tagipusuon, kag nagaalagad kag nagasimba sila sa iban nga mga dios. Gani mangin pareho gid sila sa wagkos nga indi na gid mapuslan.
Subong nga ang wagkos nagahugot sa hawak sang isa ka tawo, gusto ko man nga ang bilog nga katawhan sang Israel kag Juda mag-uyat sing hugot sa akon. Ginhimo ko sila nga akon katawhan para sa akon kadayawan kag kadungganan, pero indi sila magpamati sa akon. Ako, ang Ginoo, ang nagasiling sini.
“Jeremias, silinga ang katawhan sang Israel nga ako, ang Ginoo, ang Dios sang Israel nagasiling, ‘Ang tanan ninyo nga panit nga suludlan sang bino mapuno sang bino.’ Kag kon magsiling sila sa imo, ‘Nahibaluan na namon nga mapuno sang bino ang tanan namon nga panit nga suludlan,’
sabton mo sila nga amo ini ang buot ko silingon: ‘ Silutan ko ang tanan nga pumuluyo sang sini nga duta pareho nga daw hubugon ko sila sang bino. Huo, silutan ko, ang mga hari nga kaliwat ni David, mga pari, mga propeta kag ang tanan nga pumuluyo sang Jerusalem.
Padunggi ninyo ang Ginoo nga inyo Dios samtang wala pa niya mapadala ang kadulom, kag samtang wala pa kamo masandad sa madulom nga mga bukid. Ang kasanag nga inyo ginalauman himuon niya nga puwerte nga kadulom.
Kon indi pa gid gani kamo magpamati, magahibi ako sa tago tungod sa inyo bugal. Magahibi ako sing tudo nga nagatululo ang akon mga luha, kay pagabihagon kamo nga katawhan sang Ginoo.
Ginsugo ako sang Ginoo nga silingon ang hari kag ang iya iloy nga magpanaog sa ila trono kay madali na lang kuhaon sa ila ulo ang ila matahom nga mga korona.
Pagasiradhan ang mga puwertahan sang mga banwa sang Negev; wala na sing may makasulod ukon makaguwa didto. Pagabihagon ang tanan nga katawhan sang Juda kag maubos sila.
Tan-awa ang mga kaaway nga nagapadulong halin sa north. Jerusalem, diin na bala ang imo mga pumuluyo nga imo ginapabugal, nga gintugyan ko sa imo nga imo tatapon?
Kon magpamangkot ka sa imo kaugalingon kon ngaa ginlaglag ka pareho sang babayi nga gin-gisi ang iya bayo kag ginhimuslan, ini tungod sa imo madamo nga sala.
Mailisan bala sang isa ka maitom nga tawo ang kolor sang iya panit? Mailisan man bala sang leopard ang iya mga pintok-pintok? Siyempre indi! Gani kamo man, mga taga-Jerusalem, indi kamo makahimo sing maayo, kay nangin batasan na ninyo ang paghimo sing malain.
Nagsiling ang Ginoo, “Laptahon ko kamo pareho sang upa nga ginapalid sang hangin nga halin sa desierto. Amo ini ang inyo kapalaran nga ginbuot ko para sa inyo, tungod kay ginkalimtan ninyo ako, kag nagsalig kamo sa indi matuod nga mga dios.
Nakita ko ang inyo makangilil-ad nga mga buhat nga amo ang pagsimba sa mga dios-dios sa mga bukid kag sa mga uma. Pareho kamo sa babayi nga nagpanginlalaki nga puwerte ang kailigbon, ukon pareho sa makahuluya nga babayi nga nagabaligya sang iya lawas. Kaluluoy kamo, mga taga-Jerusalem! Hasta san-o pa bala kamo magpabilin nga mahigko?”