sa pag-adto sa Jerusalem aron pagsangyaw sa iyang mensahe ngadto sa tanang katawhan sa maong siyudad. “Wala ako malimot sa imong kabuotan sa batan-on pa ikaw ug sa lunsay nga gugma mo kanako sa bag-o pa kitang minyo. Miunong ka kanako bisan sa kamingawan ug bisan sa dapit nga walay tanom.
Akoa lamang ikaw, O Israel, ikaw ang labing maayo sa akong anihon. Gikastigo ko ang tanan nga nagsakit kanimo ug gipadad-an ko silag dagkong kadaot. Ako, ang Ginoo, maoy nagsulti niini.”
Nag-ingon siya, “Unsay sayop nga nakit-an sa inyong katigulangan ngari kanako nga namiya man sila kanako? Nag-apas sila sa walay pulos nga mga butang, busa nahimo usab silang walay pulos.
Wala na sila magtagad kanako bisag akoy nagluwas kanila gikan sa Ehipto ug naggiya kanila didto sa kamingawan, sa dapit nga daghag kabungtoran ug mga bung-aw, sa yuta nga uga ug makuyaw diin walay moagi ug nagpuyo.
Gidala ko sila ngadto sa tabunok nga yuta aron magpahimulos sila sa abot sa uma niini ug sa uban pang maayong mga butang. Apan gihugawhugawan nila ang yuta nga akong gihatag kanila.
Ang kaparian wala na mangutana, ‘Hain na ang Ginoo?’ Ang mga batid sa balaod wala gani makaila kanako. Misupil kanako ang mga kadagkoan; ang mga propeta nagsulti na sa ngalan ni Baal, ug nagsimba sa walay pulos nga mga diosdios.
May nasod bang nag-ilis sa ilang mga diosdios bisag mga mini kini? Apan ako, ang Dios nga naghimo kanilang bantogan, giilisan sa akong katawhan sa mga diosdios nga dili makatabang kanila.
kay duha ka matang sa sala ang nahimo sa akong katawhan: mibiya sila kanako nga tinubdan sa bugnawng tubig ug nagkawot hinuon silag atabay nga liki nga dali rang mohubas.
Unsay kaayohan nga mapaabot nimo nga moadto ka man gayod sa Ehipto? Buot ka bang moinom sa Suba sa Nilo? Unsa may imong mapaabot sa pag-adto mo sa Asiria? Buot ka bang moinom sa Suba sa Eufrates?
Ang imo rang pagkadaotan maoy mounay pagsilot kanimo ug ang pagtalikod mo kanako maoy mohukom kanimo. Makaila ka ra unya unsa kapait ug kadaotan ang pagtalikod mo kanako, ang Ginoo nga imong Dios, ug sa imong pagkawalay kahadlok kanako. Ako, ang Ginoo, ang Labing Gamhanan maoy nag-ingon niini!”
Ang Ginoo nag-ingon, “O Israel, dugay ka nang nagsalikway sa akong awtoridad. Nagdumili ka sa pagsunod ug pagsimba kanako. Sa matag bungtod ug ilalom sa mga buhing kahoy nagsimba ka sa mga diosdios sa pagpasanay.
Gitanom ko ikaw sama sa piniling paras gikan sa labing maayong binhi. Apan sud-onga kon naunsa na ikaw karon! Sama na ikaw sa dunot nga paras nga wala nay kapuslanan.
Unsaon mo pag-ingon nga wala ka makasala ug nga wala ka mosimba kang Baal? Nagpakasala ka didto sa walog; pamalandongi ang imong gibuhat! Sama ka sa kamelyo nga magdagandagan sa panahon sa tingpangulag.
Israel, dili ka kinahanglan magtiniil o mag-antos sa kauhaw. Apan miingon ka, ‘Dili kana mahimo! Gimahal ko ang ubang mga dios busa sunodsunoron ko gayod sila!’”
Ang Ginoo nag-ingon, “Sama nga ang kawatan maulawan sa panahon nga madakpan, kamo usab, katawhan sa Israel, maulawan gayod, lakip kamong mga hari ug mga pangulo ingon man ang inyong kaparian ug mga propeta.
Pakaulawan gayod kamong tanan nga miingon ngadto sa kahoy, ‘Ikaw ang akong amahan,’ ug ngadto sa bato, ‘Ikaw ang akong inahan.’ Mahitabo kini tungod sa inyong pagtalikod kanako imbis nga moduol kamo kanako. Apan kon magkalisodlisod na gani kamo, mosangpit kamo kanako sa pagluwas kaninyo.
“Hain na man diay ang mga dios nga inyong hinimo? Kon magkalisodlisod gani kamo, adto pakitabang kanila ug tan-awon ta kon makaluwas ba gayod sila kaninyo. Katawhan sa Juda, sama kadaghan ang inyong mga diosdios sa inyong mga siyudad.
Patalinghogi ninyo pag-ayo kining akong isulti, O Israel, sama ba lang ako sa usa ka diserto ug makuyaw nga yuta alang kaninyo? Ngano ba, O katawhan ko, nga nag-ingon man kamo nga buhaton gayod ninyo ang inyong gusto ug dili na kamo moduol kanako?
Kalimtan ba sa usa ka babaye ang iyang mga alahas, ug sa babayeng kaslonon ang iyang bisti? Dili! Apan ang akong katawhan nahikalimot kanako sa daghan na kaayong higayon.
Nagkadugo ang inyong mga bisti sa dugo sa mga inosenteng kabos, mga tawo nga wala manglungkab sa inyong mga balay. Apan bisan pa niining tanan, moingon gihapon kamo,
‘Dili ako sad-an; dili mahitabo nga kaligutgotan pa ako sa Ginoo.’ Apan, ako, ang Ginoo, mosilot gayod kaninyo kay wala man kamo moangkon nga nakasala kamo.
Motalikod kamo sa Ehipto ug magduko kamo sa kaulaw. Ako, ang Ginoo, nagsalikway sa inyong gisaligan; wala gayod kamoy kaayohan nga mapaabot gikan kanila.”