Sa pagkaugma, sa dihang gibuhian ni Pasur si Jeremias gikan sa bilanggoan, si Jeremias miingon kaniya, “Ang Ginoo wala magtawag sa imong ngalan nga Pasur, kondili Kalisangan sa tanang dapit.
Kay mao kini ang giingon sa Ginoo: Tan-awa, buhaton ko ikaw nga kalisangan sa imong kaugalingon ug sa tanan nimong mga higala. Sila mangapukan pinaagi sa espada sa ilang mga kaaway samtang ikaw magtan-aw. Ug akong ihatag ang tibuok nga Juda ngadto sa mga kamot sa hari sa Babilonia, ug iyang dad-on sila nga binihag ngadto sa Babilonia, ug pamatyon sila didto pinaagi sa espada.
Dugang pa, akong ihatag ang tanang bahandi niining siyudad, ang tanang ganansiya niini, ang tanang mga bililhon nga butang niini ug ang tanang mga bahandi sa mga hari sa Juda ngadto sa mga kamot sa ilang mga kaaway nga manglungkab kanila ug modakop kanila ug magdala kanila ngadto sa Babilonia.
Ug ikaw Pasur, ug ang tanang nagpuyo sa imong balay bihagon; ikaw moadto sa Babilonia ug adto ikaw mamatay ug adto ikaw ilubong, ikaw ug ang tanan nimong mga higala nga imong gipropesiyahan ug bakak.”
O Ginoo, gilimbongan nimo ako ug ako nalimbongan; ikaw kusgan kay kanako, ug ikaw mipatigbabaw. Nahimo ako nga kataw-anan sa tibuok nga adlaw; ang tanan nagbiaybiay kanako.
Kay sa dihang ako magsulti, ako mituaw, ako misinggit, “Kapintas ug kalaglagan!” Kay ang pulong sa Ginoo nahimo alang kanako nga usa ka pagtamay ug pagbugalbugal sa tibuok nga adlaw.
Kon ako moingon, “Dili ako maghisgot kaniya, o magsulti pa sa iyang ngalan,” ania sa akong kasingkasing ang sama sa nagdilaab nga kalayo nga natakpan sulod sa akong mga bukog, ug ako gikapoyan sa pagpugong niini ug dili na makaantos.
Kay ako nakadungog ug daghang mga hagawhaw. Kalisang anaa sa tanang dapit! “Isumbong siya! Isumbong nato siya!” nag-ingon ang tanan nakong mga suod nga higala, nga nagbantay sa akong pagkapukan. “Basin ug malingla siya, ug mabuntog nato siya, ug makapanimalos kita kaniya.”
Apan ang Ginoo nag-uban kanako sama sa usa ka kahadlokan nga manggugubat; busa ang mga naglutos kanako mapandol, dili sila makabuntog kanako. Sila maulawan pag-ayo, kay sila dili molampos. Ang ilang dayon nga kaulawan dili gayod makalimtan.
O Ginoo sa mga panon, nga nagsulay sa mga matarong, nga nagsud-ong sa kasingkasing ug sa hunahuna, pakitaa ako sa imong pagpanimalos kanila, kay kanimo gitugyan nako ang akong kahimtang.
Tinunglo ang tawo nga nagdala ug balita ngadto sa akong amahan, nga nag-ingon, “Usa ka bata nga lalaki natawo kanimo,” naghimo kaniya nga malipayon kaayo.
Himoa kanang tawhana nga sama sa mga siyudad nga gipukan sa Ginoo sa walay kaluoy; padungga siya ug singgit sa kabuntagon ug singgit sa kakuyaw sa kaudtohon,
tungod kay wala niya ako patya sulod sa taguangkan; ang akong inahan mahimo unta nga akong lubnganan, ug ang iyang taguangkan dako hangtod sa kahangtoran.