×

ბიბლია 2013

იერემია 20

1
და გაიგონა ფაშხურმა, იმერის ძემ, მღვდელმა, რომელიც იყო უფლის ტაძრის ზედამხედველი და წინამძღვარი, ის სიტყვები, იერემია რომ ქადაგებდა.
2
და სცემა ფაშხურმა იერემია წინასწარმეტყველს და ჩააგდო დილეგში, ბენიამინის ზემო კარიბჭესთან რომ იყო, უფლის სახლში.
3
მეორე დღეს გამოუშვა ფაშხურმა იერემია დილეგიდან. და უთხრა მას იერემიამ: უფლის ნებით ამიერიდან შენი სახელი იქნება არა ფაშხური, არამედ „საშინელება-ირგვლივ;“
4
რადგან ასე ამბობს უფალი: აჰა, მე საშინელებად გაქცევთ შენცა და ყველა შენს მეგობარსაც, და მტრის მახვილით დაეცემიან ისინი შენს თვალწინ. და მთელს იუდას ბაბილონის მეფეს ჩავუგდებ ხელთ, და ტყვედ წაასხამს მათ ბაბილონში და მახვილით მოსრავს.
5
და მას მივცემ ამ ქალაქის მთელ სიმდიდრეს, მთელ მის ნაოფლარს, და მთელ მის თვალ-მარგალიტს; და იუდას მეფეთა მთელ საუნჯეს მივცემ მათი მტრის ხელთ, დაიტაცებენ, დაისაკუთრებენ, და ბაბილონში გაზიდავენ მას.
6
და შენ, ფაშხურ, და მთელ შენს სახლეულს ტყვეობა მოგიწევთ ბაბილონში; იქ მოკვდები, და იქ დაიმარხებით შენცა და ყველა შენი მეგობარიც, რომლებსაც შენ ცრუდ უწინასწარმეტყველებდი.
7
შენ მომატყუე, უფალო, და მეც მოვტყუვდი; შენ ძლიერი ხარ ჩემზე და გადამძალე; მთელ დღეს დამცინიან, მასხრად მიგდებენ.
8
რადგან, როგორც კი ლაპარაკს ვიწყებ, ვყვირი ძალადობისა და ძარცვა-გლეჯის გამო, რადგან უფლის სიტყვა ყოველდღიურ დაცინვად და დამცირებად შემომექცა.
9
და ვთქვი: აღარ ვახსენებ უფალს და აღარ ვილაპარაკებ-მეთქი მისი სახელით, მაგრამ გულზე ცეცხლი მომედო, ძვლებში გამიარა; ვცდილობდი გამეძლო, მაგრამ ვერ შევძელი.
10
რადგან მესმა მე მრავალთაგან გმობა და მუქარა ირგვლივ: დაასმინეთ და ჩვენც დავასმენთ! და ყველა ჩემი მოზავე დამდარაჯებია, რომ იქნებ სადმე წავიტეხო ფეხი: იქნებ შეცდეს და ჩვენ ვძლიოთო და შური ვიძიოთო მასზე.
11
მაგრამ უფალი ჩემთანაა, როგორც ძლიერი მებრძოლი. ამიტომაც ჩემი მადევარნი კისერს მოიტეხენ და ვერ მძლევენ მე, და ფრიად შერცხვებიან, რადგან ვერ მიხვდნენ თავის უგუნურებას, თავსლაფდასხმულნი დარჩებიან სამუდამოდ.
12
ცაბაოთ უფალო, გამომცდელო სიმართლისა, მცნობელო გულთა და თირკმელთა, მომასწარ შენს შურისგებას მათ მიმართ, რადგან შენ მოგანდე ჩემი გასაჭირი.
13
უგალობეთ უფალს, ადიდეთ უფალი, რადგან გადაარჩინა საწყლის სული უკეთურთა ხელთაგან.
14
წყეულიმც იყოს დღე ჩემი გაჩენისა! არ იკურთხოს ის დღე, როდესაც დედამა მშობა!
15
წყეულიმც იყოს კაცი, რომელმაც ახარა მამაჩემს: ძე შეგეძინაო და დიდად გაახარა!
16
და გაიხაროს მან ისე, როგორც გაიხარეს ქალაქებმა, რომლებიც უფალმა დააქცია თავისი გულისწყრომით და არ შეინანა; განთიადზე კივილი აღვიძებდეს და სამხრობას ომის ღრიანცელი ესმოდეს.
17
რამეთუ საშოშივე არ მომკლა მე და არ იქცა დედაჩემი ჩემს სამარედ, მისი საშო კი – რად არ დარჩა სამუდამოდ ორსული.
18
რისთვის გამოვედი მე დედის საშოდან? იმად, რომ ჯაფა და ტკივილი მქონოდა და ჩემი დღეები სირცხვილში დასრულებულიყო?
Georgian Bible 2013
Standard Georgian Bible United Bible Societies representation in Georgia, 2013
:
შენახვა შენიშვნები