tungod kay ang tion magaabot nga pabalikon ko ang akon mga tawo nga taga-Israel kag taga-Juda. Papaulion ko sila sa duta nga akon ginhatag sa ila mga katigulangan, kag ila ini panag-iyahan liwat. Ako, ang Ginoo, naghambal sini.”
Karon talupangda kag hunahunaa! Makabun-ag bala ang isa ka lalaki sing isa ka anak? Ngaa bala nga makita ko ang tagsa ka lalaki nga nagauyat sang iya tiyan, subong sang isa ka babayi nga nagapasakit? Ngaa bala nga malapsi ang tagsatagsa?
Ang adlaw nga makakulogmat nagaabot, wala na sing iban nga adlaw nga mapaanggid sa sini, isa ka tion sang kalisod para sa akon mga tawo pero makaluwas sila.”
Ang Ginoo sang mga hangaway nagasiling, “Kon mag-abot yadto nga adlaw, balion ko ang gota nga yara sa ila mga liog kag hukson ang ila mga kadena, kag indi na sila mangin mga ulipon sang mga dumoluong,
“Mga tawo ko indi kamo magkahadlok, mga tawo sang Israel, indi kamo magkakugmat. Luwason ko kamo gikan sa sadtong malayo nga duta, gikan sa duta sa diin mga binilanggo kamo. Magapauli kamo kag magakabuhi sa paghidait; indi na kamo maano, kag wala sing may makapahadlok sa inyo.
Magakadto ako sa inyo sa pagluwas sa inyo. Laglagon ko ang tanan nga mga kapungsoran, sa diin ginpaalaplaag ko kamo, pero indi ko kamo paglaglagon. Pagasilutan ko kamo, pero magasilot ako sa inyo sang nagakaigo. Ako, ang Ginoo, naghambal sini.”
Ang tanan ninyo nga mga kahagugma nagkalimot sa inyo, wala na sila nagakabalaka sa inyo. Ginsalakay ko kamo kaangay sang kaaway, ang inyo silot tama kabug-at, tungod kay madamo kaayo ang inyo mga sala, kag ang inyo kalautan tama kadako.
Indi na kamo magreklamo nahanungod sang inyo mga kasamaran, wala na sing makaayo sa inyo. Ginsilutan ko kamo kaangay sini, tungod kay ang inyo mga sala madamo, kag ang inyo kalautan tama kadako.
Pero karon ang tanan nga maglamon sa inyo, pagalamunon, kag ang tanan ninyo nga mga kaaway pagabihagon. Ang tanan nga nagapigos sa inyo, pagapiguson, kag ang tanan nga nagakuha sang inyo mga pagkabutang, pagakuhaan man sang ila mga pagkabutang.
Ayuhon ko kamo liwat, ayuhon ko ang inyo mga pilas, bisan ang inyo mga kaaway nagasiling, ‘Ang Sion isa ka sinikway, wala na sing may nagasapak sa iya.’ Ako, ang Ginoo, naghambal sini.”
Ang Ginoo nagasiling, “Pabalikon ko ang akon mga tawo sa ila duta, kag kaluoyan ko ang tagsa ka panimalay. Ang Jerusalem pagapatindugon liwat, kag ang iya palasyo pagakaayuhon.
Ang mga tawo nga nagaestar didto magaamba sing pagdayaw, magasinggit sila sa kalipay. Sa akon pagbendisyon magamuad sila, ang akon pagbendisyon magahatag sa ila sang kadungganan.
Ang ila pangulo magagikan sa ila kaugalingon nga pungsod, ang ila prinsipe gikan sa ila kaugalingon nga mga tawo. Kon agdahon ko sia, magapalapit sia, kay sin-o bala ang mangahas sa pagpalapit nga wala maagda. Sila mangin-akon mga tawo, kag ako mangin-ila Dios. Ako, ang Ginoo, naghambal sini.”
Ang kaakig sang Ginoo isa ka bagyo, isa ka nagahagunos nga hangin nga nagaalimpulos sa mga ulo sang malaut. Indi ini mag-untat tubtob mahimo niya ang tanan nga luyag niya himuon. Sa palaabuton nga mga inadlaw ang iya mga tawo magahangop sini sing maathag.