|
| 1 |
|
| พระยาห์เวห์พูดว่า “อิสราเอล ถ้าเจ้าจะกลับมาหาเราจริงๆ ถ้าเจ้าจะเอาพวกรูปเคารพของเจ้าไปให้พ้นหน้าเรา ถ้าเจ้าจะไม่โลเล |
|
| 2 |
|
| ถ้าเจ้าจะซื่อสัตย์ ยุติธรรมและจริงใจ ตอนที่เจ้าสาบานต่อพระยาห์เวห์ แล้วเมื่อนั้นชนชาติต่างๆก็จะได้รับพระพรจากพระองค์ แล้วพวกเขาก็จะร้องสรรเสริญพระองค์” |
|
| 3 |
|
| เพราะพระยาห์เวห์บอกกับคนยูดาห์และเยรูซาเล็มว่า “ทุ่งนาที่ยังไม่ได้ไถ ก็ให้ไถซะ และอย่าหว่านเมล็ดพืชลงไปในพงหนาม |
|
| 4 |
|
| คนยูดาห์และพลเมืองของเยรูซาเล็ม ให้ขลิบตัวเจ้าเองให้กับพระยาห์เวห์ และขลิบหนังหุ้มใจของเจ้าออกด้วย ถ้าเจ้าไม่ทำตามสิ่งเหล่านี้ ความโกรธของเราก็จะเผาเจ้าเหมือนไฟ มันจะเผาผลาญ และไม่มีใครสักคนที่ดับมันได้ เพราะการกระทำต่างๆของเจ้านั้นชั่วร้ายเหลือเกิน” |
|
| 5 |
|
| “ให้เอาเรื่องนี้ไปบอกกับคนยูดาห์และทำให้คนในเยรูซาเล็มฟังเรื่องนี้ ให้บอกพวกเขาว่า เป่าแตรเข้าไป และร้องเรียกให้สุดเสียงและบอกว่า ‘รวบรวมกันเข้ามา และให้พวกเราหนีไปที่ป้อมปราการกันเถอะ’ |
|
| 6 |
|
| ยกธงขึ้นเตือนศิโยนว่า วิ่งหาที่หลบภัย อย่าได้รอช้า เพราะเราจะนำการทำลายล้าง และความหายนะครั้งยิ่งใหญ่มาจากทางเหนือ” |
|
| 7 |
|
| สิงโตโผล่ออกมาจากถ้ำแล้ว และผู้ที่จะทำลายชนชาติต่างๆเริ่มเดินทัพแล้ว สิงโตได้ออกจากบ้านเมืองของมัน เพื่อมาทำลายแผ่นดินของเจ้า เมืองต่างๆของเจ้าจะพังพินาศและจะไม่มีใครหลงเหลืออยู่ในเมืองเหล่านั้นเลย |
|
| 8 |
|
| เพราะอย่างนี้ ให้สวมผ้ากระสอบร้องไห้คร่ำครวญ เพราะความโกรธอันร้อนแรงของพระยาห์เวห์ยังไม่ได้หันไปจากเรา |
|
| 9 |
|
| พระยาห์เวห์พูดว่า “ในเวลานั้น กษัตริย์และพวกแม่ทัพของเขาจะเสียขวัญ พวกนักบวชจะหวาดผวา และพวกผู้พูดแทนพระเจ้าจะตกตะลึง” |
|
| 10 |
|
| แล้วผมก็พูดว่า “ตายแน่ น่าสยดสยองเหลือเกิน พระยาห์เวห์เจ้านายของข้าพเจ้า พระองค์ได้หลอกคนพวกนี้ และเยรูซาเล็ม พระองค์บอกพวกเขาว่า ‘พวกเจ้าจะปลอดภัย’ ในขณะที่ดาบกำลังจ่อคอหอยพวกเขาอยู่” |
|
| 11 |
|
| ในเวลานั้น คนพวกนี้และเยรูซาเล็มจะได้ยินว่า “ลมพายุร้อนจากเนินเขาโล่งเตียนจากถิ่นแห้งแล้งในทะเลทรายจะพัดถล่มใส่คนที่น่าสงสารของเรา มันไม่ได้เป็นลมชนิดที่พัดให้แกลบกระจัดกระจายไปหรือเพื่อพัดให้สะอาด |
|
| 12 |
|
| แต่เป็นลมที่แรงเกินกว่าที่จะมาทำเรื่องเหล่านั้น เราเป็นผู้ที่ส่งลมนั้นมา ตอนนี้ เราจะประกาศตัดสินลงโทษพวกเขา” |
|
| 13 |
|
| พระองค์ลุกขึ้นมาเหมือนเมฆ พวกรถม้าของพระองค์แล่นเหมือนพายุ และพวกม้าของพระองค์ว่องไวกว่าพวกนกอินทรี ผู้คนพูดว่า “ความหายนะเกิดกับพวกเราแล้ว พวกเรากำลังถูกทำลาย” |
|
| 14 |
|
| เยรูซาเล็ม ล้างความชั่วร้ายออกจากใจของเจ้าซะ เพื่อว่า เจ้าจะได้ปลอดภัย เจ้าจะปล่อยให้แผนชั่วของเจ้าอยู่ในเจ้าไปนานแค่ไหนกัน |
|
| 15 |
|
| แน่นอนที่เราพูดอย่างนี้ก็เพราะว่าที่เมืองดานมีคนกำลังพูดกัน และในแถบเนินเขาเอฟราอิมก็มีคนกำลังพูดกันถึงความหายนะนี้ |
|
| 16 |
|
| ให้บอกชนชาติต่างๆ อันที่จริง บอกให้พวกเขารู้เรื่องเยรูซาเล็ม ข้าศึกกำลังมาจากแดนไกล และพวกมันก็คุยโวกันว่าพวกมันจะทำอะไรกับเมืองต่างๆของยูดาห์บ้าง |
|
| 17 |
|
| พวกมันได้ล้อมเมืองไว้เหมือนทหารยามเฝ้าระวังท้องทุ่ง ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะว่าเมืองเยรูซาเล็มได้ทรยศต่อเรา พระยาห์เวห์ได้พูดว่าอย่างนั้น |
|
| 18 |
|
| สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับเจ้าเพราะผลจากการทำชั่วของเจ้าเอง นี่แหละคือโทษของเจ้า มันขมขื่นจริงๆ มันจี้ใจดำเจ้าจริงๆ |
|
| 19 |
|
| ผมรู้สึกป่วยมาก ผมชักดิ้นชักงอด้วยความเจ็บปวด ใจผมแตกร้าว ใจผมเต้นระรัว แล้วผมก็ทำให้มันสงบลงไม่ได้ เพราะผมได้ยินเสียงแตรออกศึกที่เตือนว่ากำลังจะเกิดสงคราม |
|
| 20 |
|
| หายนะหนึ่งผ่านไป อีกหายนะหนึ่งตามมา แผ่นดินทั้งหมดได้ถูกทำลายราบคาบ ทันใดนั้น พวกเต็นท์ของผมก็ถูกทำลาย ภายในพริบตา พวกม่านของเต็นท์ก็ถูกทำลายไปด้วย |
|
| 21 |
|
| ผมจะต้องทนดูธงรบอีกนานแค่ไหน ผมจะต้องฟังเสียงแตรเรียกรบไปอีกนานแค่ไหนกัน |
|
| 22 |
|
| พระยาห์เวห์พูดว่า “คนของเราโง่เขลา พวกเขาไม่รู้จักเรา พวกเขาเป็นลูกที่โง่เขลา และไม่มีสักคนที่เข้าใจ พวกเขาเก่งแต่เรื่องชั่วๆ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าจะทำดียังไง” |
|
| 23 |
|
| ผมมองไปที่แผ่นดินมันก็ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย แล้วผมก็มองขึ้นไปบนฟ้าสวรรค์ก็ไม่เห็นมีแสงสว่าง |
|
| 24 |
|
| ผมมองไปที่ภูเขาต่างๆพวกมันกำลังสั่นไหว และเนินเขาต่างๆกำลังสั่นสะเทือน |
|
| 25 |
|
| ผมมองดู และเห็นว่าไม่มีคนเลย และนกบนฟ้าก็บินหนีไปหมด |
|
| 26 |
|
| ผมมองดู และเห็นว่าแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์กลายเป็นที่แห้งแล้ง และเมืองต่างๆของมันก็ถูกรื้อทำลาย นั่นก็เพราะพระยาห์เวห์ เพราะความโกรธเกรี้ยวของพระองค์ |
|
| 27 |
|
| เพราะพระยาห์เวห์พูดว่า “แผ่นดินทั้งหมดจะต้องถูกทำลาย แต่เราจะไม่ทำลายมันจนหมดเกลี้ยงหรอก |
|
| 28 |
|
| เพราะอย่างนี้ แผ่นดินก็เลยร้องไห้คร่ำครวญ และฟ้าสวรรค์เบื้องบนก็มืดครึ้มไป เพราะเราได้พูดไปแล้ว เราคิดแผนออกแผนหนึ่ง เราจะไม่มีวันเปลี่ยนใจหรือยกเลิกแผนของเรา” |
|
| 29 |
|
| เมื่อได้ยินเสียงม้าและพวกพลธนู ชาวเมืองทุกเมืองก็หนีไป พวกเขาหนีเข้าไปแอบอยู่ในพงไม้ และปีนขึ้นไปแอบอยู่ตามซอกหิน เมืองทุกเมืองถูกปล่อยทิ้งร้าง ไม่มีใครอาศัยอยู่ในเมืองเลยสักคน |
|
| 30 |
|
| เจ้าถูกทำลายจนยับเยินแล้ว แต่ทำไมเจ้ายังสวมใส่เสื้อผ้าสีแดงสดอย่างนั้น เพราะเจ้ายังประดับประดาด้วยทองคำ และยังใช้สีดำทาตาให้สวยงาม เจ้าทำตัวเองสวยงาม โดยไม่มีประโยชน์อะไรเลย คนรักของพวกเจ้าก็ปฏิเสธเจ้าแล้ว และตอนนี้พวกเขาก็หมายจะเอาชีวิตเจ้า |
|
| 31 |
|
| เราพูดอย่างนี้ เพราะเราได้ยินเสียงเหมือนเสียงร้องของผู้หญิง ที่ดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดจากการคลอดลูกคนแรก เราได้ยินเสียงร้องของลูกสาวศิโยนเธอไขว่คว้าหาอากาศ เธอยืดแขนออกไปขอความช่วยเหลือ เธอร้องว่า “ความหายนะเกิดกับฉันแล้วเพราะฉันเหนื่อยจนหนีฆาตกรไม่ไหวแล้ว” |
|
|
|
|