Piştî ku Nebûzaradanê fermandarê parêzvanan, Yêremya li Ramayê berda, gotina Xudan ji Yêremya re hat. Wî Yêremya li zincîran xistibû û bi hemû êsîrên Orşelîm û Cihûdayê re sirgûnî Babîlê dikirin.
Va ye, niha îro ez zincîrên destê te vedikim. Heke bi min re hatina Babîlê di çavê te qenc be, kerem bike were. Ezê baş li te binêrim. Heke bi min re hatina Babîlê di çavê te de ne qenc be, neyê. Va ye tevahiya welêt li ber te ye. Çûna ku derê li ber çavê te baş û rast be, here wir.
Heke tu li vir bimînî, dixwazî here ba Gedalyayê kurê Ahîqamê kurê Şafanê ku Padîşahê Babîlê daniye ser bajarên Cihûdayê û di nav gel de, li ba wî rûne yan jî here dera li ber çavê te baş e.” Bi vî awayî fermandarê parêzvanan qût û diyarî danê û ew berda.
Gava hemû fermandarên li çolê bihîst ku Padîşahê Babîlê Gedalyayê kurê Ahîqam li ser welêt kiriye walî û daniye ser jin, mêr û zarokên feqîrên welêt ku sirgûnî Babîlê nekirine,
ev serek hatin Mîspayê, ba Gedalya: Îsmaîlê kurê Natanya, Yohanan û Yonatanê kurên Qarêah, Serayayê kurê Tanhûmet, kurên Eyfayê Netofayî, Yaazanyayê kurê Maexayî û zilamên wan.
Gedalyayê kurê Ahîqamê kurê Şafan ji wan û zilamên wan re sond xwar û got: “Ji xulamiya Kildaniyan netirsin. Li welêt rûnin, xulamiya Padîşahê Babîlê bikin û wê qencî bi we bê kirin.
Va ye ezê li Mîspayê rûnim û li pêş Kildaniyên tên nûnertiya we bikim. Lê hûn şerabê, fêkiyên havînê û zeytê bicivînin, di kewarên xwe de biparêzin û li bajarên we standine de rûnin.”
Gava hemû Cihûdayiyên ku li Moav, Emmon, Edom û welatên din rûdiniştin bihîst ku Padîşahê Babîlê li Cihûdayê hinek kesên gel sax hiştine û Gedalyayê kurê Ahîqamê kurê Şafan kir waliyê wan,
Yohananê kurê Qarêah li Mîspayê bi dizî ji Gedalya re got: “Bihêle ez herim, Îsmaîlê kurê Natanya bikujim. Wê kes pê nizanibe. Çima te bikuje, hemû Cihûdayiyên li ba te civiyane belav bibin û saxmayiyên gelê Cihûda tune bibin?!”