دربارۀ موآب: خداوند لشکرها، خدای اسرائیل چنین میفرماید: «وای بر نِبو، زیرا که ویران خواهد شد؛ قَریهتایِم سرافکنده شده، تسخیر خواهد گشت؛ ملجای بلند شرمسار و منهدم خواهد شد.
از آوازۀ موآب چیزی باقی نخواهد ماند! در حِشبون برای آن تدبیرهای بد کرده، خواهند گفت: ”بیایید این قوم را محو و نابود سازیم!“ تو نیز ای مَدمین، خاموش خواهی شد، و شمشیر از پیات خواهد بود.
ویرانکننده به هر شهری بر خواهد آمد و هیچ شهری رهایی نخواهد یافت. ساکنان فلات نابود خواهند شد، و مردمان همواری از میان خواهند رفت، چنانکه خداوند فرموده است.
«موآب از روزگار جوانی در استراحت بوده، و مانند شرابی بر دُردهای خود نشسته است؛ از ظرفی به ظرف دیگر ریخته نشده، و به تبعید نرفته است؛ از این رو طعمش در او مانده، و رایحهاش تغییر نکرده است.
ای تاک سِبمَه، بیش از آنکه بر یَعزیر گریستم، بر تو خواهم گریست. شاخههایت از دریا گذشت و تا به دریاچۀ یَعزیر رسید؛ اما بر میوهها و انگورهای رسیدهات ویرانکننده فرود آمده است.
از بستانها و مزرعههای موآب شادی و سرور رخت بربسته است؛ شراب را از چَرخُشتها زایل ساختهام، دیگر کسی آنها را با فریاد شادمانی به پایها نخواهد اَفشرد؛ صدای فریاد شنیده میشود، اما فریاد شادمانی نیست.
«ببین چگونه در هم شکسته است! ببین چگونه شیون میکنند! ببین چگونه موآب روی خویش از شرم برگردانیده است! موآب برای تمامی اطرافیانش اسباب تمسخر و مایۀ دِهشَت شده است.»
آن که از وحشت بگریزد به گودال خواهد افتاد، و آن که از گودال بگریزد به دام گرفتار خواهد آمد. زیرا در سال مکافات ایشان اینها را بر موآب نازل خواهم کرد؛» این است فرمودۀ خداوند.
«فراریان تاب از کف داده، در سایۀ حِشبون ایستادهاند؛ زیرا آتشی از حِشبون برخاسته، و شعلهای از خانۀ سیحون بلند شده است که پیشانی موآب و فرقِ سرِ فتنهجویان را خواهد سوزانید.