Di roja dehê meha dehan a nehsaliya padîşahiya Sîdqiya de Nebûxadnessarê Padîşahê Babîlê bi tevahiya artêşa xwe re hat Orşelîmê û artêşgeh ava kir. Li derdora sûrên wê pal çêkirin.
Di sûrên bajêr de qulek hat vekirin û tevahiya leşkeran reviyan. Tevî ku Kildaniyan seranserê bajêr dorpêç jî kiribû, ew bi şev, di dergehê di navbera herdu dîwarên li ber bexçeyê padîşah re ber bi Eravayê ve reviyan.
Di roja dehê meha pêncan a nozdehsaliya padîşahiya Nebûxadnessarê Padîşahê Babîlê de Nebûzaradanê fermandarê parêzvanan ket Orşelîmê ku xulamiya Padîşahê Babîlê dikir.
Nebûzaradanê fermandarê parêzvanan hinek belengazên gel, kesên di bajêr de sax mane û leşkerên firar ên derbasî aliyê Padîşahê Babîlê bûne sirgûn kirin. Wî tevahiya hosteyên mayî ajot.
Tas, tepsik, tasik, sîtil, şamdank, firaxên bixûrê û tasên pêşkêşiya rijandinê birin. Fermandarê parêzvanan hemû tiştên zêrîn û hemû tiştên zîvîn birin.
Tevahiya tûncê du stûnan, hewzek, duwanzdeh peykerên conegayên tûncîn ên binî û binikên ku Silêmanê Padîşah ji bo Mala Xudan çêkiribûn jî, nedihatin kişandin.
Serikekî wê yê tûncîn hebû û bilindahiya serik jî pênc gaz bû. Li dora serik, toreke pêçayî û şiklên hinaran hebûn ku ji tûncê bûn. Xemla herdu stûnan yek bû û bi şiklên hinaran hatibûn nexişandin.
Ji bajêr fermandarê ku serweriya leşkeran dikir û heft zilamên li bajêr ên ji şêwirmendên padîşah, serleşkerê ku gelê welêt ji bo leşkeriyê dinivîsand û ji gelê welêt ê ku li nav bajêr bû, şêst kes birin.
Di sî û heft saliya sirgûnbûna Yehoyaxînê Padîşahê Cihûdayê de, di roja bîst û pêncê meha duwanzdehan de, Ewîl-Merodakê Padîşahê Babîlê li ber Yehoyaxîn ket û ew ji girtîgehê berda. Wê salê ew bûbû padîşah.