|
| 1 |
|
| Εγώ είμαι ο άνθρωπος που γνώρισε τη δυστυχία απ’ το ραβδί της οργής του Κυρίου. |
|
| 2 |
|
| Με έσυρε και μ’ έφερε μέσ’ στο βαθύ σκοτάδι, όχι στο φως. |
|
| 3 |
|
| Όλο εμένα χτυπάει καθημερινά. |
|
| 4 |
|
| Βασάνισε τη σάρκα και το δέρμα μου και σύντριψε τα κόκαλά μου· |
|
| 5 |
|
| με απέκλεισε από παντού, με περιστοίχισε με πίκρα και με πόνο. |
|
| 6 |
|
| Να ζήσω μέσα στο σκοτάδι μ’ έβαλε, σαν τους νεκρούς του παρελθόντος. |
|
| 7 |
|
| Σε τείχη μέσα μ’ έκλεισε και δεν μπορώ να βγω· μου ’κανε πιο βαριές τις αλυσίδες μου. |
|
| 8 |
|
| Ακόμη κι όταν με φωνές τον ικετεύω, πνίγει την προσευχή μου για να μη φτάσει ως αυτόν. |
|
| 9 |
|
| Τους δρόμους μου τους έφραξε με πέτρες πελεκητές κι έτσι ακολούθησα λαθεμένο μονοπάτι. |
|
| 10 |
|
| Για μένα έγινε σαν αρκούδα και σαν λιοντάρι που ενεδρεύει. |
|
| 11 |
|
| Μ’ έβγαλε απ’ το δρόμο μου και μ’ έκανε κομμάτια, με αφάνισε. |
|
| 12 |
|
| Το τόξο μου το τέντωσε και για σημάδι μ’ έβαλε στο βέλος του. |
|
| 13 |
|
| Τα βέλη όλα της φαρέτρας μου τα έμπηξε στα νεφρά μου. |
|
| 14 |
|
| Έγινα του λαού μου ο περίγελως, το αδιάκοπο, χλευαστικό τραγούδι τους. |
|
| 15 |
|
| Πίκρες με χόρτασε, με πότισε φαρμάκι. |
|
| 16 |
|
| Χαλίκια με τα δόντια μου με έκανε να φάω. Μ’ έριξε μες στη στάχτη, |
|
| 17 |
|
| μου πήρε την ειρήνη της ψυχής μου, τι είναι ευτυχία το λησμόνησα, |
|
| 18 |
|
| και είπα: «Χάθηκε η δύναμή μου, αυτή η ελπίδα που ερχόταν απ’ τον Κύριο». |
|
| 19 |
|
| Ν’ αναλογίζομαι τη θλίψη και την ταλαιπωρία μου είναι δηλητήριο και χολή. |
|
| 20 |
|
| Αδιάκοπα τα σκέφτομαι και θλίβεται η ψυχή μου. |
|
| 21 |
|
| Μα η ελπίδα έρχεται ετούτο όταν θυμάμαι: |
|
| 22 |
|
| πως του Κυρίου η ευσπλαχνία δεν εξαντλήθηκε, ούτε και τέλειωσε το έλεός του. |
|
| 23 |
|
| Την κάθε αυγή ξαναγεννιούνται· κι είν’ η πιστότητά του απέραντη. |
|
| 24 |
|
| Είπα: «Ο Κύριος για μένα είναι το παν, γι’ αυτό και θα ’χω την ελπίδα μου σ’ αυτόν». |
|
| 25 |
|
| Ο Κύριος είναι καλός σ’ όποιον τον εμπιστεύεται, σ’ αυτόν που τον αναζητάει. |
|
| 26 |
|
| Είναι καλό να περιμένει κάποιος σιωπηλά από τον Κύριο τη βοήθεια. |
|
| 27 |
|
| Καλό είναι για τον άνθρωπο να ’χει απ’ τα νιάτα του υπομείνει δυσκολίες. |
|
| 28 |
|
| Ας περιμένει κι ας σιωπά, αφού ο Κύριος τις επιτρέπει. |
|
| 29 |
|
| Ας ταπεινώνεται ως τη γη· ίσως υπάρχει ακόμα ελπίδα. |
|
| 30 |
|
| Και τα χτυπήματα ας τα δέχεται, τις ταπεινώσεις ας τις υπομένει. |
|
| 31 |
|
| Γιατί ο Κύριος δεν θα τον ταλαιπωρεί για πάντα. |
|
| 32 |
|
| Κι όταν τις στενοχώριες δίνει, πάλι γίνεται σπλαχνικός· τόσο είναι μεγάλη η αγαθότητά του. |
|
| 33 |
|
| Δε χαίρεται όταν στενοχωρεί κι όταν πικραίνει τους ανθρώπους. |
|
| 34 |
|
| Όταν ποδοπατιούνται της χώρας μας οι αιχμάλωτοι, |
|
| 35 |
|
| όταν στα μάτια του Υψίστου μπρος καταπατιέται το δίκιο ενός ανθρώπου, |
|
| 36 |
|
| όταν στο δικαστήριο κάποιος αδικείται, αυτά ο Κύριος τάχα δεν τα βλέπει; |
|
| 37 |
|
| Ποιος είν’ αυτός που όταν πει κάτι, γίνεται; Ο Κύριος δεν είναι εκείνος που προστάζει; |
|
| 38 |
|
| Αν κάτι γίνεται κακό ή κάτι καλό, ο Ύψιστος το πρόσταξε! |
|
| 39 |
|
| Για ποιο πράγμα ο άνθρωπος μπορεί να παραπονεθεί, αφού, παρόλα του τα λάθη, βρίσκεται ακόμα στη ζωή; |
|
| 40 |
|
| Ας εξετάσουμε τον τρόπο της ζωής μας κι ας τον διερευνήσουμε, στον Κύριο ας επιστρέψουμε. |
|
| 41 |
|
| Καρδιές και χέρια στο Θεό του ουρανού ας υψώσουμε, κι ας του προσευχηθούμε: |
|
| 42 |
|
| «Αμαρτήσαμε, αποστατήσαμε κι εσύ ακόμα δε μας το συγχώρησες! |
|
| 43 |
|
| Σε κατέλαβε ο θυμός σου και μας καταδίωξες, δίχως συμπόνια μάς εξόντωσες. |
|
| 44 |
|
| Με σύννεφο σκεπάστηκες, έτσι που να μην μπορεί να το περάσει η προσευχή μας. |
|
| 45 |
|
| Μας έκανες σκουπίδια, βδέλυγμα στους λαούς ανάμεσα. |
|
| 46 |
|
| Όλοι οι εχθροί μας με τα λόγια τους μας κοροϊδεύουν. |
|
| 47 |
|
| Τρόμος και θάνατος έπεσε πάνω μας, ερήμωση και καταστροφή. |
|
| 48 |
|
| Χειμάρρους δάκρυα κατεβάζουνε τα μάτια μου, γιατί ο λαός μου καταστράφηκε! |
|
| 49 |
|
| Τα μάτια μου γίναν πηγές αστέρευτες χωρίς σταματημό, |
|
| 50 |
|
| ωσότου ο Κύριος να σκύψει από τα ουράνια και να δει. |
|
| 51 |
|
| Τα μάτια μου με κάνουν και πονώ από το συνεχές κλάμα για την πόλη μου. |
|
| 52 |
|
| «Εκείνοι που χωρίς λόγο μ’ εχθρεύονται, με καταδίωξαν σαν να ’μουνα πετούμενο. |
|
| 53 |
|
| Μ’ έριξαν ζωντανό μες σ’ ένα λάκκο και κλείσαν με μια πλάκα το άνοιγμα. |
|
| 54 |
|
| Τα νερά έφτασαν στο λαιμό μου και μέσα μου είπα: “χάθηκα!” |
|
| 55 |
|
| Επικαλέστηκα το όνομά σου, Κύριε, απ’ τα βαθιά του λάκκου. |
|
| 56 |
|
| Είπα: “το αυτί σου μην το κλείσεις στο στεναγμό μου, στην κραυγή μου”. Και τη φωνή μου εσύ την άκουσες. |
|
| 57 |
|
| Όταν σε φώναξα ήρθες κοντά και μού ’πες: “μη φοβάσαι!” |
|
| 58 |
|
| Έγινες υπερασπιστής μου, Κύριε, στη δίκη μου, έσωσες τη ζωή μου. |
|
| 59 |
|
| Κύριε, ξέρεις το άδικο που μού ’γινε· απόδωσέ μου δικαιοσύνη! |
|
| 60 |
|
| Είδες όλο το μίσος τους, όλα τα πονηρά τους σχέδια εναντίον μου. |
|
| 61 |
|
| Άκουσες, Κύριε, τις προσβολές τους, όλα τα πονηρά τους σχέδια εναντίον μου. |
|
| 62 |
|
| Τα λόγια των εχθρών μου και οι σκέψεις τους είν’ εναντίον μου όλη την ημέρα. |
|
| 63 |
|
| Κοίτα τους: είτε κάθονται είτε σηκώνονται, εγώ είμαι το ειρωνικό τους το τραγούδι. |
|
| 64 |
|
| Κύριε, ανταπόδωσέ τους σύμφωνα με τα έργα τους. |
|
| 65 |
|
| Σκλήρυνε την καρδιά τους· ας πέσει πάνω τους η κατάρα σου. |
|
| 66 |
|
| Μες στην οργή σου καταδίωξέ τους, κι από τη γη εξαφάνισέ τους, Κύριε». |
|
|
|
|