|
| 1 |
|
| Θυμήσου, Κύριε, τι μας συνέβηκε· κοίτα να δεις και μόνος σου την προσβολή μας! |
|
| 2 |
|
| Τη χώρα που μας έδωσες την πήραν οι αλλοεθνείς, τα σπίτια μας οι ξένοι. |
|
| 3 |
|
| Μείναμε ορφανοί χωρίς πατέρα, έγιναν χήρες οι μανάδες μας. |
|
| 4 |
|
| Πληρώνουμε για το νερό που πίνουμε και πρέπει ν’ αγοράζουμε τα ξύλα της φωτιάς μας. |
|
| 5 |
|
| Οι διώκτες μας μάς κάθισαν στον τράχηλο· δυνάμεις πια δεν έχουμε και δεν υπάρχει ανάπαυση για μας. |
|
| 6 |
|
| Απλώσαμε ικετευτικά τα χέρια μας στην Αίγυπτο, στην Ασσυρία, για να χορτάσουμε ψωμί. |
|
| 7 |
|
| Οι πρόγονοί μας αμαρτήσανε· αυτοί όμως δεν υπάρχουν πια, κι εμείς σηκώνουμε το βάρος των κριμάτων τους. |
|
| 8 |
|
| Οι δούλοι έγιναν τώρα αφεντικά μας· κανείς δεν μας γλιτώνει από τα χέρια τους. |
|
| 9 |
|
| Τη ζωή μας τη διακινδυνεύουμε για να μαζέψουμε τη συγκομιδή μας, μας απειλούνε της ερήμου οι ληστές. |
|
| 10 |
|
| Καίει το δέρμα μας σαν να ’μαστε σε κλίβανο· τόσο μας βασανίζει η πείνα. |
|
| 11 |
|
| Γυναίκες της Σιών κακοποιήθηκαν, παρθένες μες στις πόλεις του Ιούδα. |
|
| 12 |
|
| Πήραν τους άρχοντες της πόλης και τους κρέμασαν, στους γέροντες δεν δείξανε κανένα σεβασμό. |
|
| 13 |
|
| Οι νέοι γυρίζουνε σαν σκλάβοι τη μυλόπετρα, και τα παιδιά κάτω απ’ το φόρτωμα των ξύλων γονατίζουν. |
|
| 14 |
|
| Οι γέροντες δεν κάθονται στην πύλη πια να συσκεφθούν, οι νέοι δεν παίζουν πια τη μουσική τους. |
|
| 15 |
|
| Έπαψε της καρδιάς μας η χαρά, σε πένθος μεταβλήθηκε ο χορός μας. |
|
| 16 |
|
| Της δόξας το στεφάνι έπεσε απ’ το κεφάλι μας· αλίμονο σε μας, γιατί αμαρτήσαμε! |
|
| 17 |
|
| Γι’ αυτό ατόνησε η καρδιά μας· γι’ αυτό θολώσανε τα μάτια μας· |
|
| 18 |
|
| γιατί το όρος Σιών γέμισε ερείπια κι απάνω του τρέχουν αλεπούδες. |
|
| 19 |
|
| Εσύ, όμως, Κύριε, αιώνια βασιλεύεις, μένει ο θρόνος σου από γενιά σ’ άλλη γενιά. |
|
| 20 |
|
| Γιατί θέλεις για πάντα να μας λησμονήσεις, να μας εγκαταλείψεις για όλη τη ζωή μας; |
|
| 21 |
|
| Φέρε μας, Κύριε, πάλι κοντά σου και θα επιστρέψουμε· δώσε μας πάλι τη ζωή, όπως παλιά. |
|
| 22 |
|
| Μήπως μας έχεις εντελώς εγκαταλείψει; ή μήπως είναι ο θυμός σου εναντίον μας ασίγαστος; |
|
|
|
|