|
| 1 |
|
| ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงระลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นแก่ข้าพระองค์ทั้งหลาย ดูเถิด ขอทรงพิจารณาความอดสูของพวกข้าพระองค์ |
|
| 2 |
|
| มรดกของพวกข้าพระองค์กลับเป็นของพวกต่างชาติ บ้านเรือนของพวกข้าพระองค์เป็นของพวกต่างด้าว |
|
| 3 |
|
| พวกข้าพระองค์เป็นลูกกำพร้าพ่อ และแม่ของข้าพระองค์เป็นดั่งหญิงม่าย |
|
| 4 |
|
| น้ำก็ต้องซื้อเขาดื่ม ฟืนก็ต้องซื้อเขาใช้ |
|
| 5 |
|
| พวกข้าพระองค์ถูกไล่ล่าอย่างกระชั้นชิด ทั้งอ่อนเพลียและไม่ได้พักผ่อนเลย |
|
| 6 |
|
| พวกข้าพระองค์ยอมจำนนต่อ อียิปต์และอัสซีเรีย เพื่อจะได้อาหารกิน |
|
| 7 |
|
| บรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลายทำบาปและตายแล้ว พวกข้าพระองค์ต้องรับโทษเพราะบาปของพวกเขา |
|
| 8 |
|
| พวกทาสปกครองข้าพระองค์ทั้งหลาย ไม่มีผู้ใดช่วยพวกข้าพระองค์ให้พ้นมือของพวกเขาได้ |
|
| 9 |
|
| พวกข้าพระองค์ได้อาหารมาโดยเสี่ยงชีวิต เพราะผู้ถือดาบในถิ่นทุรกันดาร |
|
| 10 |
|
| ผิวหนังของพวกข้าพระองค์ก็ร้อนปานเตาอบ เพราะความร้อนแผดเผาแห่งการกันดารอาหาร |
|
| 11 |
|
| ผู้หญิงในศิโยนถูกขืนใจ รวมทั้งสาวพรหมจารีในเมืองต่างๆ ของยูดาห์ |
|
| 12 |
|
| เจ้านายต้องถูกมัดมือแขวนไว้ ไม่มีผู้ใดนับถือพวกผู้ใหญ่ |
|
| 13 |
|
| คนหนุ่มถูกบังคับให้โม่แป้ง และเด็กต้องเดินโซเซเพราะแบกฟืนหนัก |
|
| 14 |
|
| พวกคนแก่หายไปจากประตูเมือง คนหนุ่มได้หยุดเล่นดนตรีแล้ว |
|
| 15 |
|
| ความปลาบปลื้มก็หายไปจากใจของพวกข้าพระองค์ การเต้นรำของพวกข้าพระองค์กลายเป็นการไว้ทุกข์ |
|
| 16 |
|
| มงกุฎได้ร่วงหล่นจากศีรษะพวกข้าพระองค์แล้ว วิบัติแก่พวกข้าพระองค์ เพราะพวกข้าพระองค์ทำบาป |
|
| 17 |
|
| เพราะเหตุนี้เอง ใจพวกข้าพระองค์จึงอ่อนระอา เพราะสิ่งเหล่านี้ ตาข้าพระองค์จึงมัวไป |
|
| 18 |
|
| เพราะภูเขาศิโยนรกร้าง สุนัขป่ามาเดินเพ่นพ่านอยู่ที่นั้น |
|
| 19 |
|
| ข้าแต่พระยาห์เวห์ แต่พระองค์ทรงครอบครองอยู่เป็นนิตย์ พระที่นั่งของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วชาติพันธุ์ |
|
| 20 |
|
| ไฉนพระองค์ทรงลืมพวกข้าพระองค์เสียเป็นนิตย์? ไฉนทรงทอดทิ้งพวกข้าพระองค์เสียนานดังนี้? |
|
| 21 |
|
| ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงช่วยพวกข้าพระองค์ให้กลับสู่พระองค์เถิด แล้วพวกข้าพระองค์จะกลับสู่พระองค์ ขอทรงฟื้นวันเวลาของข้าพระองค์ให้เหมือนดังก่อน |
|
| 22 |
|
| เว้นเสียแต่พระองค์ทรงสลัดพวกข้าพระองค์ทิ้งเสียแล้ว และพระองค์กริ้วพวกข้าพระองค์มากยิ่งนัก |
|
|
|
|