حال، برای آنكه بدانند كه چه واقعهای بزودی رخ خواهد داد، باروبنهات را در روز روشن جمع كن و مانند كسی كه به تبعيد برده میشود، در مقابل انظار ايشان كوچ كن. شايد اين ياغيان ببينند و معنی كار تو را بفهمند.
در همان حال كه نگاه میكنند، باروبنۀ خود را بر دوش بگذار و شبانه از آنجا دور شو. صورتت را نيز بپوشان تا نتوانی ببينی به كجا میروی. اين كار تو نمايشی است از واقعهای كه بزودی در اورشليم روی خواهد داد.»
پس همانطور كه خدا به من فرمود، عمل كردم. اثاثيهام را مثل يک تبعيدی جمع كردم و در روز روشن بيرون آوردم و به هنگام شب، شكافی در ديوار ايجاد كردم و در حاليكه مردم نگاه میكردند، بار و بنهام را بر دوش گرفتم و در تاريكی بيرون رفتم.
حتی پادشاه، شبانه اسباب خود را بر دوش گذاشته، از شكافی كه در ديوار شهر برايش ايجاد خواهند كرد، خواهد گريخت و صورتش را خواهد پوشاند و نخواهد ديد به كجا میرود.
اما تعداد كمی از ايشان را زنده نگاه خواهم داشت و نخواهم گذشت كه در اثر جنگ و قحطی و بيماری هلاک شوند، تا در حضور مردم سرزمينهايی كه به آنجا تبعيد میشوند، اقرار كنند كه چقدر شرور بودهاند و بدانند كه من خداوند هستم.»
و از جانب من به مردم اسرائيل و اورشليم بگو كه بسبب همۀ گناهانشان، دچار قحطی شده، آب و خوراكشان را جيرهبندی خواهند كرد و آن را با دلهره و هراس خواهند خورد.
زيرا من كه خداوند هستم، سخن خواهم گفت و هر آنچه گفته باشم بدون تأخير عملی خواهم ساخت. اين سخن را از جانب من به ايشان بگو: «ای قوم عصيانگر اسرائيل، من ديگر تأخير نخواهم نمود! در دوران زندگی خودتان هر آنچه گفتهام، به انجام خواهم رساند!»