انهيءَ ٻچي جي ماءُ ان جي موٽڻ جو انتظار ڪندي رهي، پر جڏهن ان جي موٽڻ جي ڪا اميد نہ رهيس، تڏهن هن پنهنجي ٻچن مان هڪڙي ٻئي کي پالي وڏو ڪيو، جيڪو وڏو ٿي هڪ طاقتور شينهن بڻيو.
پوءِ هنن انهيءَ کي لوهي ڪنڍا وجھي جڪڙي بند ڪيو، ۽ بابل جي بادشاهہ وٽ کڻي ويس. هنن اتي ان کي هڪڙي قلعي ۾ بند ڪري ڇڏيو، انهيءَ لاءِ تہ ان جي گجگوڙ جو آواز بني اسرائيل جي جبلن تي وري ٻڌڻ ۾ نہ اچي.
اي بادشاهہ! تنهنجي ماءُ انگورن جي انهيءَ ول جهڙي هئي، جيڪا پاڻيءَ جي ڀر سان پوکي ويئي هئي. جھجھي پاڻيءَ جي ڪري اها گھڻين ٽارين واري ٿي پيئي، ۽ تمام گھڻو ڦر جھليائين.
ان جون شاخون ايتريون تہ مضبوط ٿيون جو انهن مان بادشاهن جي حڪمرانيءَ واريون شاهي لٺيون بڻيون. گھاٽين شاخن جي وچ ۾ انهيءَ ول جو ٿُڙ بلند ٿيو، ايتري قدر جو اها ول بلنديءَ ۽ ٽارين جي گھڻائيءَ سان نهايت اوچي ڏسڻ ۾ ٿي آئي.
پر غضب وچان انهيءَ ول کي پاڙان پٽي ڪڍيو ويو، ۽ کڻي زمين تي اڇلائي ويئي. جھولي ان جو ميوو سڪائي ڇڏيو، ۽ انهيءَ جون مضبوط شاخون ڀڄي پيون ۽ سڪي ويون، ۽ باهہ انهن کي ساڙي رک ڪري ڇڏيو.