«ای انسان خاكی، صور از سقوط اورشليم خوشحال است و میگويد: «اورشليم درهم شكسته است. او كه با قومهای ديگر تجارت میكرد از بين رفته است. حال، من جای او را در تجارت میگيرم و ثروتمند میشوم.»
اسبهايشان آنقدر زياد خواهند بود كه گرد آنها شهر را خواهد پوشاند. وقتی دشمن وارد دروازههای درهم شكستهات شود، حصارهايت از صدای سواران و عرابهها و كالسكهها خواهند لرزيد.
جزيرۀ تو را به صخرهای صاف تبديل میكنم و آن، مكانی برای ماهيگيران میشود كه تورهای خود را در آن بگسترانند. بار ديگر هرگز آباد نخواهی شد، زيرا من كه خداوند هستم اين را گفتهام.»
آنگاه تمام پادشاهان سرزمينهای ساحلی از تختهای خود پايين میآيند و رداها و لباسهای فاخر خود را از تن درمیآورند. ترس آنها را فرا میگيرد و آنها از وحشت به خود میلرزند و برخاک مینشينند.
تو را به قعر دنيای مردگان سرنگون میكنم تا به آنانی كه مدتها پيش بدانجا رفتهاند، ملحق شوی. تو را مثل اجساد كسانی كه سالها پيش به خاک سپرده شدهاند، به زير زمين فرو خواهم برد. در اين دنيا ديگر هرگز زيبا و آباد نخواهی شد.
تو را به سرنوشت وحشتناكی دچار میكنم و تو بكلی نابود خواهی شد، بطوريكه مردم هر قدر تو را جستجو كنند نتوانند تو را بيابند.» اين است آنچه خداوند میفرمايد.